Je niet kennen
Je ligt er prima vandaag
Ik raak je even aan
Het is of je even naar me lacht
Alsof je mij nog een keer zwijgend voor je kunt zien staan
Voordat je rustig inslaapt voor de nacht
Net als die ene avond toen ik trillend bij je stoel stond
Omdat die ene jongen mij bleef jennen
En jij die vage angst zo'n onbegrijpelijk gevoel vond
Je zei: Laat je niet kennen
De groeven bij je ogen die kenmerkend zijn voor jou
Gaan over in de nerven van je kist
Ze vertellend uitgebreider dan je zelf ooit kunnen zou
Van alle kansen die je hebt gemist
Geboren in de armoe en getogen in de oorlog
Voor huis en brood en kleren moeten rennen
En ook al stond het leven er vaak niet rooskleurig voor
Toch dacht je: Laat je niet kennen
Je hebt verdomme tegenslag na tegenslag gekend
Wat dat betreft bleef weinig je gespaard
Je baan verdween, je vrouw ging naar een klootzak van een vent
Maar jij vond zoveel sop de kool niet waard
Nee dan zei je: Ach zo gaat dat en die dingen die gebeuren
Het leven laat zich toch niet anders plannen
Het komt zoals het komt en verder moet je maar niet zeuren
Want je laat je niet kennen
Een week of twee geleden kwam je zomaar even langs
Ik schrok want je kwam bijna nooit bij mij
Een trilling bij je mond verraadde vagelijk iets bangs
En ik dacht: Oh mijn God, het is voorbij
En toen ik je zag zitten met je handen op je knieen
Vermoeid van het bestralen en het scannen
Toen wist ik hoe het voelen moest wanneer de mensen die je achterlaat
Je niet kennen
Maar je ligt er prima bij vandaag, zo kalm in vol ornaat
De stilte is voor mij niet eens echt wennen
Ze vragen hoe het met me is en ik zeg: ach het gaat
Não se deixe conhecer
Você está ótima hoje
Eu te toco um pouco
É como se você estivesse sorrindo pra mim
Como se pudesse me ver em silêncio mais uma vez
Antes de você dormir tranquilamente à noite
Como naquela noite em que eu tremia perto da sua cadeira
Porque aquele garoto não parava de me provocar
E você achava aquele medo vago um sentimento tão incompreensível
Você disse: Não se deixe conhecer
As rugas ao redor dos seus olhos que são características suas
Se misturam nas veias do seu peito
Elas contam mais do que você jamais poderia contar
Sobre todas as oportunidades que você perdeu
Nascido na pobreza e criado na guerra
Correndo atrás de casa, comida e roupas
E mesmo que a vida muitas vezes não parecesse tão boa
Você ainda pensava: Não se deixe conhecer
Você passou por tantas dificuldades, caramba
Nesse aspecto, pouco te foi poupado
Seu emprego desapareceu, sua mulher foi pra um cara escroto
Mas você achava que não valia a pena se preocupar
Não, você dizia: Ah, é assim que as coisas são e essas coisas acontecem
A vida não se deixa planejar de outra forma
Vem como vem e você não deve reclamar
Porque você não se deixa conhecer
Duas semanas atrás, você apareceu do nada
Eu me assustei porque você quase nunca vem aqui
Um tremor nos seus lábios traiu algo de medo
E eu pensei: Oh meu Deus, acabou
E quando eu te vi sentada com as mãos nos joelhos
Cansada de brilhar e de ser analisada
Então eu soube como deve ser a sensação quando as pessoas que você deixa pra trás
Não te conhecem
Mas você está ótima hoje, tão calma e bem arrumada
O silêncio pra mim nem é tão difícil de lidar
Eles perguntam como estou e eu digo: ah, tá tudo certo