Anna
breekbaar maar roofzuchtig
springt de ochtend om haar heen
dreigende wolken aan de einder
wij hebben de onrust gemeen
een man aan de rivier
een geweer in zijn hand
de wind fluistert
eenzaam
de so called wonderboy
van het verzopen land
de wind fluistert
eenzaam
kijk hoe obscuur en prachtig
kijk hoe ze voor het raam staat
ik zoek haar hand en hoor haar adem
haar ziel zwerft buiten over straat
een man aan de rivier
een geweer in zijn hand
de wind fluistert eenzaam
hij kan aan niks meer denken
kwam Jehova nu maar langs
de wind fluistert eenzaam
en dan opent ze haar ogen
veegt de make-up van haar hart
ik zie die prachtige vrouw weer
die ze was aan de start
ze wil niet langer stikken
onder die bolster van pijn
nee nee
er moet toch een uitweg zijn
ze heeft nu lang genoeg geboet
lieve anna, alles komt goed
lieve anna...
Anna
frágil, mas voraz
a manhã a envolve
nuvens ameaçadoras no horizonte
nós compartilhamos a inquietude
um homem à beira do rio
um rifle na mão
o vento sussurra
sozinho
o chamado garoto-prodígio
do país afundado
o vento sussurra
sozinho
veja como é obscuro e lindo
veja como ela está na janela
procuro sua mão e ouço sua respiração
sua alma vagueia pela rua
um homem à beira do rio
um rifle na mão
o vento sussurra sozinho
ele não consegue pensar em mais nada
se ao menos Jeová aparecesse agora
o vento sussurra sozinho
e então ela abre os olhos
limpa a maquiagem do seu coração
eu vejo aquela mulher linda de novo
que ela era no começo
ela não quer mais sufocar
sob essa casca de dor
não, não
deve haver uma saída
ela já pagou o preço tempo suficiente
querida Anna, tudo vai ficar bem
querida Anna...