395px

A Vida é Doida

Fred Deshayes

La Vi Fofilé

Dèpi mwen lévé piti, mwen ka tan la marseillaise
Allons enfants de la patrie le jour de gloire est arrivé
Lè mwen vin’ grandi tibwen mwen gadé a lantou an mwen
Gwadloupéyen ka koupé kann fwansé ka dousi kafé a yo

Mwen touvé la vi fofilé
Fo mwen koud li

Manman mwen voyé-an lékol
Po malérez i byen soufè
E met la byen manti banmwen
Lè-i montré mwen dwapo bleu blanc rouge
An di-y an paté dako’ é ti chivé grenné an mwen
E bel ti po a neg an mwen tonnè didyé mwen pa fwansé

En 1967 lagè lévé an péyi an mwen
Salop tchouyé plen fwè an mwen
An vwè kaki lenmi an mwen
An pé pa viv avè yo
Fo yo rantré a kaz a yo
E lésé mwen a kaz an mwen
Pou mwen pé fè zéfé an mwen

Pa pléré manman kréyol
An savé byen ou ni kouraj
On jou tousa ké chanjé

A Vida é Doida

Depois que eu acordei cedo, eu tô esperando a Marselhesa
Vamos, filhos da pátria, o dia da glória chegou
Quando eu cresci um pouco, olhei ao meu redor
Guadeloupeano cortando cana, francês adoçando o café deles

Eu encontrei a vida doida
Preciso costurá-la

Minha mãe me mandou pra escola
Pra que os miseráveis sofram bem
E o mestre bem mentiroso me deu
Quando ele me mostrou a bandeira azul, branca e vermelha
Eu disse a ele que não concordava e a pequena revolta cresceu em mim
E a bela pele do negro em mim ficou revoltada, eu não sou francês

Em 1967 a guerra estourou no meu país
Desgraçados mataram muitos irmãos meus
Eu vi a cara do inimigo
Eu não posso viver com eles
Eles têm que voltar pra casa deles
E me deixar na minha casa
Pra eu poder fazer meu corre

Não chore, mãe crioula
Eu sei bem que você tem coragem
Um dia tudo isso vai mudar