Wanda Van Vlieland
Wanda is vorstin
Van het eiland in het noorden
Vorstin van woeste duinen
Brak moeras en zilte klei
Van zeehonden en vogels
En een handvol arme mensen
Die alleen de wetten kennen
Van seizoen en van getij
Wanda heeft de zee
In haar dromen horen zeggen
"Als de ene broer de ander
Op dit eiland dood zal slaan
Zal alles wat de zee
In duizend jaren heeft geschapen
In minder dan een nacht
Door mensen hand verloren gaan"
Wanda ziet jaloers
De rijkbeladen schepen
Koersen door het zeegat
Naar het verre vasteland
Ze verlangt naar macht en rijkdom
Naar goud en naar juwelen
Naar het flonkeren van zonlicht
In meer dan zee en zand
Haar zoons stuurt zij de zee op
Om schatten te gaan roven
Twee hangen aan de galg
En God weet waar de derde is
De vierde bleef bij haar
Zijn geest is onvolgroeid en simpel
Hij werd een schuwe jager
Levend in de wildernis
Wanda ziet na jaren
Haar doodgewaande zoon terug
Hij kwam niet aan de galg
Maar werd een rijk en machtig man
Hij wil een nieuwe zeeweg graven
Dwars door Wanda's eiland
Zodat ze alle rijkdom
Van de wereld krijgen kan
Wanda zegt vergeefs
Dat het duin niet mag doorbroken
Zij kent de helse krachten
Die schuilgaan in de zee
En de jager in de wildernis
Die ziet zijn wereld sterven
Door de greppels die ze graven
Vloeit het leven terug naar zee
Wanda is vorstin
Van het eiland waar de mensen
Zich vernederd voelen
Als het vasteland hun lot beslist
De stille schuwe jager
Is een wildeman geworden
Zijn wereld werd verwoest
Zijn bestaansrecht uitgewist
De wildernis wijkt terug
En waterdieren vluchten
Want tussen zee en land
Is nu het evenwicht verstoord
En Wanda's zoon is dood
Een pijl kwam uit het duister
Alleen Wanda weet: hij is
Door zijn eigen broer vermoord
Wanda is vorstin en houdt
De wacht over het eiland
Die nacht heeft de noordwesten
Rechtstreeks uit de hel gewoed
En met uitgespreide armen
Of zij de zee wilde bezweren
Loopt ze als een koningin
De wilde golven tegemoet
De zee heeft niets verwoest
De zee heeft iets geschapen
Voor de zee bestaat geen grens
Die tussen dood en leven ligt
Waar Wanda eens vorstin was
Liggen nu de grijze wadden
Wereld tussen land en water
In vruchtbaar evenwicht
En laag over de platen
Duikt een jager neer op Vlieland
Even later komt de golf
Van onverdragelijk geluid
En de stank van kerosine
Blijft hangen tot het stil is
En roffels van zijn boordgeschut
En aan de horizon
Een wolkje zwarte rook
Wanda Van Vlieland
Wanda é a rainha
Da ilha no norte
Rainha das dunas selvagens
Pântano quebrado e barro salgado
De focas e pássaros
E um punhado de pessoas pobres
Que só conhecem as leis
Das estações e das marés
Wanda ouve o mar
Em seus sonhos dizer
"Se um irmão matar o outro
Nesta ilha, de uma vez
Tudo que o mar
Criou em mil anos
Em menos de uma noite
Pelas mãos dos homens se perderá"
Wanda vê com inveja
Os navios carregados de riquezas
Navegando pelo canal
Rumo ao distante continente
Ela anseia por poder e riqueza
Por ouro e por joias
Pelo brilho da luz do sol
Em mais do que mar e areia
Ela manda seus filhos ao mar
Para irem roubar tesouros
Dois pendurados na forca
E Deus sabe onde está o terceiro
O quarto ficou com ela
Sua mente é imatura e simples
Ele se tornou um caçador tímido
Vivendo na selva
Wanda vê após anos
Seu filho dado como morto
Ele não foi para a forca
Mas se tornou um homem rico e poderoso
Ele quer cavar uma nova rota marítima
Através da ilha de Wanda
Para que possam ter toda a riqueza
Do mundo em suas mãos
Wanda diz em vão
Que a duna não pode ser quebrada
Ela conhece as forças infernais
Que se escondem no mar
E o caçador na selva
Que vê seu mundo morrer
Pelas valas que eles cavam
A vida flui de volta para o mar
Wanda é a rainha
Da ilha onde as pessoas
Se sentem humilhadas
Quando o continente decide seu destino
O tímido caçador
Se tornou um homem selvagem
Seu mundo foi destruído
Seu direito à vida apagado
A selva recua
E os animais aquáticos fogem
Pois entre mar e terra
Agora o equilíbrio foi rompido
E o filho de Wanda está morto
Uma flecha veio da escuridão
Só Wanda sabe: ele foi
Morto por seu próprio irmão
Wanda é a rainha e vigia
A ilha
Naquela noite, o noroeste
Veio direto do inferno
E com os braços abertos
Como se quisesse acalmar o mar
Ela caminha como uma rainha
Enfrentando as ondas selvagens
O mar não destruiu nada
O mar criou algo
Para o mar não existe limite
Entre a morte e a vida
Onde Wanda foi rainha
Agora estão as cinzas das marés
Um mundo entre terra e água
Em fértil equilíbrio
E baixo sobre as placas
Um caçador mergulha em Vlieland
Logo depois vem a onda
De um som insuportável
E o cheiro de querosene
Fica no ar até que tudo se aquiete
E os estrondos de seu canhão
E no horizonte
Uma nuvem de fumaça negra