Inch Allah
Het midden oosten in al zijn pracht
lag in het schijnsel van de maan.
En dit lied ontstond die nacht
Tussen torren en koralen
Maar toen zag ik in Jerusalem
als een bloem in de woestijn
En ik hoorde een requiem
Tussen de regels van mijn refrein
In een kapel klinkt zacht een lied
Hoe krijg je vrede voor elkaar
Zelfs de vogels schuilen voor verdriet
Op elke straathoek loert gevaar
Ik hoop op de dag waarop de zonen
Van Ismahel en Israel
In vrede samen zullen wonen
Met vriendschap als een metgezel
Inch allah
Inch allah
Inch allah
Inch allah
En de olijfboom in de tuin
Huilt onze vrouw huilt onze vriend
Die rusten onder het oorlogspuin
Een graf dat niemand ooit verdient
Op een dorp van prikkeldraad
Kijkt een vlinder naar een roos
Maar als hij zijn plaats verlaat
Wordt hij verstoten grenzeloos
Oh god oh allah luister even
Zien jullie niet wat hier gebeurt
Uw kinderen angstig voor het leven
In jullie land door het bloed gekleurd
Inch allah
Inch allah
Inch allah
Inch allah
Wie heeft de moed hier vrouw te zijn
Die bij de bron haar water haalt
Want elke straat en ieder plein
Is al zo vaak met bloed betaald
Maar bij het woord Jerusalem
Fluisterd nog steeds door de woestijn
Dat verre zachte requiem
In ieder woord van mijn refrein
Een requiem voor zovele zielen
Voor man of vrouw hun kind hun droom
En die aan beiden kanten vielen
Het is genoeg salom shalom
Inshallah
O Oriente Médio em toda sua beleza
brilhava sob a luz da lua.
E essa canção nasceu naquela noite
Entre besouros e corais.
Mas então eu vi em Jerusalém
como uma flor no deserto
E ouvi um réquiem.
Entre as linhas do meu refrão
Em uma capela soa suavemente uma canção.
Como conseguir paz de verdade?
Até os pássaros se escondem da tristeza.
Em cada esquina espreita o perigo.
Eu espero pelo dia em que os filhos
De Ismael e Israel
Viverão juntos em paz,
Com a amizade como companheira.
Inshallah
Inshallah
Inshallah
Inshallah
E a oliveira no jardim
Chora nossa mulher, chora nosso amigo.
Que descansam sob os escombros da guerra,
Uma sepultura que ninguém merece.
Em uma aldeia de arame farpado,
Uma borboleta observa uma rosa.
Mas quando ela deixa seu lugar,
É expulsa sem limites.
Oh Deus, oh Alá, escutem um instante,
Vocês não veem o que está acontecendo aqui?
Seus filhos, ansiosos pela vida,
Em sua terra manchada de sangue.
Inshallah
Inshallah
Inshallah
Inshallah
Quem tem coragem de ser mulher aqui,
Que vai à fonte buscar água?
Pois cada rua e cada praça
Já foram pagas com tanto sangue.
Mas ao ouvir a palavra Jerusalém,
Ainda sussurra pelo deserto
Aquele distante e suave réquiem.
Em cada palavra do meu refrão,
Um réquiem por tantas almas,
Por homem ou mulher, seu filho, seu sonho,
E aqueles que caíram de ambos os lados.
Já basta, salom shalom.