De Kuil
Hij had zichzelf een kuil gegraven
Ogen vochtig, vol verdriet
Handjes, wroetend in de aarde
Want een schepje had hij niet
Hij had het hazepad gekozen
Maar waar moet een wees naar toe
In de aarde teruggekropen
Weerloos, argeloos en moe
Op een foto in de krant
Een lege kuil met twee agenten
Probleem geklaard, niets aan de hand
Na de winter volgt de lente
Twee agenten bij een kuil
En het tij zal nimmer keren
Men maakt niet graag zijn handen vuil
Maar is nooit te beroerd
Om te poseren
Verkleumd, verstijfd en buiten zinnen
Trof men hem na uren aan
"De mensheid moet opnieuw beginnen"
Zei hij, haast niet te verstaan
Wel, ze gaan weer voor hem zorgen
De aarde van zijn broek geveegd
In een weeshuis opgeborgen
Wachten tot hij zelfmoord pleegt
Krijgt de vrede eens een kans
Bouwt men marmeren monumenten
De koningin legt er een krans
Geflankeerd door twee agenten
De agenten van die kuil
Buigen, wachten, salueren
Men maakt niet graag zijn handen vuil
Maar is nooit te beroerd
Om te poseren
Een kind gevonden of verloren
Wie vangt het op, wie geeft het raad
Men dicht de kuil, men wist de sporen
Een krant waait in een lege straat
A Cova
Ele havia cavado uma cova
Olhos molhados, cheios de dor
Mãos, mexendo na terra
Pois não tinha uma pá
Ele escolheu o caminho mais fácil
Mas pra onde vai um órfão?
Voltando pra terra
Desprotegido, ingênuo e cansado
Em uma foto no jornal
Uma cova vazia com dois policiais
Problema resolvido, tudo tranquilo
Depois do inverno vem a primavera
Dois policiais perto de uma cova
E a maré nunca vai mudar
Ninguém gosta de sujar as mãos
Mas nunca se nega
A posar
Congelado, paralisado e fora de si
O encontraram depois de horas
"A humanidade precisa recomeçar"
Disse ele, quase inaudível
Bem, eles vão cuidar dele de novo
Limpando a terra de suas calças
Guardado em um orfanato
Esperando até que ele se mate
Se a paz tiver uma chance
Construirão monumentos de mármore
A rainha coloca uma coroa
Flanqueada por dois policiais
Os policiais daquela cova
Se curvam, esperam, fazem a saudação
Ninguém gosta de sujar as mãos
Mas nunca se nega
A posar
Uma criança encontrada ou perdida
Quem a acolhe, quem dá conselhos?
Fecham a cova, apagam as pistas
Um jornal voa em uma rua vazia