De Pelgrim
Ik ben een pelgrim op gevoel
Die doorgaans doolt door dode straten
Voorgoed de veiligheid verlaten
Met slechts onzekerheid als doel
Ik ben een pelgrim in de tijd
Ik kruip langs vragende gezichten
Grint wringt zich tussen mijn gewrichten
Krimpend van pijn, maar zonder spijt
Op weg, ik laat de boel de boel
Met frisse moed en zonder doel
Niets doet er toe, ik heb het sjeu
Het zoeken moe en het vinden beu
Ik ben een pelgrim van het woord
Die met hardnekkigheid van ketters
De leugen loochent en met letters
Een weg uitstippelt en ontspoort
Ik ben een pelgrim van de pen
Ik tuchtig mij met leren riemen
Kijk in de spiegel naar de striemen
En lees in spiegelschrift 'Ik ben'
Ja, maar waartoe of nergens naar
Maar weet niet hoe of zie wel waar
Fiets aan de hand, een zee van tijd
Nul op verstand, een richting kwijt
De Pelgrim
Eu sou um peregrino por instinto
Que geralmente vagueia por ruas mortas
Deixando a segurança para trás
Com apenas a incerteza como meta
Eu sou um peregrino no tempo
Eu me arrasto entre rostos questionadores
Areia se enrosca entre minhas articulações
Encolhendo de dor, mas sem arrependimento
Em frente, deixo a vida rolar
Com ânimo renovado e sem destino
Nada importa, eu tô de saco cheio
Cansado de procurar e de não encontrar
Eu sou um peregrino da palavra
Que com teimosia de hereges
Desmente a mentira e com letras
Traça um caminho e se desvia
Eu sou um peregrino da caneta
Me disciplino com cintos de couro
Olho no espelho para as marcas
E leio em espelho 'Eu sou'
Sim, mas pra quê ou pra lugar nenhum
Mas não sei como ou vejo bem onde
Bicicleta na mão, um mar de tempo
Zero de razão, sem direção