De Zandloper
Geen gras, geen oases, geen fata morgana's
Geen riksja, geen taxi, geen caravan of trein
Wel zonlicht, veel zand en karavanen van stilte
Je hoort niemand roepen
Ik liep al dagen op een zandweg
Had al die tijd geen mens ontmoet
De droogte stond me aan de lippen
De zon scheen door mijn zonnehoed
Mijn handen hingen aan mijn armen
Mijn voeten krompen van de pijn
Het was een hele brede zandweg
Eerlijk gezegd was 't de woestijn
Ik was daarin terechtgekomen
Op zoek naar een stuk eenzaamheid
Niet meer dan erin gelopen
En opeens de richting kwijt
Bij het zoeken naar de uitgang
Dacht ik: eerst hier en daarna daar
Maar het probleem met de woestijn is
Alles lijkt zo op elkaar
Er is een ouwe Disney-docu
Die alleen gaat over de woestijn
Waarin met stelligheid beweerd wordt
Dat er heel veel levensvormen zijn
Wie dacht dat er louter zand was
Zat volgens Disney danig mis
Er groeiden planten, dieren, vogels
Je had er alleen geen vis
't Moet in de studio gedraaid zijn
Zo nam Walt zijn kijkers tuk
Want zo ver mijn oog kon reiken
Zag ik geen mouse, laat staan een duck
Ik zag alleen een verre stofwolk
Maar voor wie loopt in de woestijn
Is dat een heel normaal verschijnsel
Ik dacht niet eens: wie kan dat zijn
Toen kreeg ik een hallucinatie
Ik dreef op een oude autoband
In een oceaan van water
En ik schreeuwde hulpeloos: zand
Zand, zover mijn oog kon reiken
Brandend zand, een oud refrein
Los zand waren mijn gedachten
Ik loste op in de woestijn
Soms neemt een lied een leuke wending
Door een knik in het refrein
Soms dreigt het te verzanden
Vruchteloos als een woestijn
Soms hoop je, als liedjesmaker
Dat je op een inval stuit
Maar vaak zit je in een zandbak
En daar kom je nooit meer uit
'k Had bij die stofwolk moeten toeslaan
Maar dat leek me veel te vroeg
Het lied was nog maar net begonnen
Ik dacht ontspannen: stof genoeg
De moraal van dit verhaal is
Dat je steeds alert moet zijn
Want wie een kans laat lopen
Verzandt vast in de woestijn
De Zandloper
Sem grama, sem oásis, sem miragens
Sem riquixá, sem táxi, sem caravana ou trem
Só luz do sol, muito areia e caravanas de silêncio
Você não ouve ninguém gritar
Eu andei dias por uma estrada de areia
Não encontrei ninguém durante todo esse tempo
A seca estava me consumindo
O sol brilhava sob meu chapéu
Minhas mãos pendiam dos meus braços
Meus pés doíam de tanto esforço
Era uma estrada de areia bem larga
Pra ser sincero, era o deserto
Eu acabei me perdendo ali
Procurando um pedaço de solidão
Não fiz mais do que entrar
E de repente me perdi na direção
Enquanto buscava a saída
Pensei: primeiro aqui e depois ali
Mas o problema do deserto é
Que tudo parece igual
Tem um velho documentário da Disney
Que fala só sobre o deserto
Onde se afirma com certeza
Que há muitas formas de vida
Quem achou que só havia areia
Estava, segundo a Disney, muito enganado
Havia plantas, animais, pássaros
Só não tinha peixe
Deve ter sido gravado no estúdio
Assim Walt enganou seus espectadores
Pois onde meus olhos alcançavam
Não vi nenhum rato, quanto mais um pato
Só vi uma nuvem de poeira distante
Mas pra quem anda no deserto
Isso é um fenômeno normal
Eu nem pensei: quem pode ser?
Então tive uma alucinação
Flutuei em um velho pneu
Em um oceano de água
E gritei desesperado: areia
Areia, até onde meus olhos podiam ver
Areia ardente, um velho refrão
Areia solta eram meus pensamentos
Eu me dissolvi no deserto
Às vezes uma música toma um rumo divertido
Por causa de uma mudança no refrão
Às vezes ela ameaça se perder
Infrutífera como um deserto
Às vezes você espera, como compositor
Que tenha uma ideia brilhante
Mas muitas vezes você está em uma caixa de areia
E nunca consegue sair
Eu deveria ter atacado aquela nuvem de poeira
Mas parecia muito cedo
A música tinha acabado de começar
Pensei relaxado: tem poeira de sobra
A moral dessa história é
Que você deve estar sempre alerta
Pois quem deixa uma chance passar
Com certeza se perde no deserto