Doodsangst
Er schuilt een oude man in mij
Die het beste met de wereld voorheeft
Die het leven doorheeft
Die piekfijn uit kan leggen hoe het zit
Er schuilt een oude man in mij
Die, met het gelijk van een tiran
Waakt over mijn geweten
Met het selectief geheugen
Van een Tweede-Kamerlid
Er schuilt een oude man in mij
Die, voor zijn teevee gezeten
Naar de chaos in de wereld kijkt
En daarvan heimelijk geniet
Die meewarig lacht
Om het gestumper van wat idealisten
Die van het kastje naar de muur gaan
Met een kluitje in het riet
Waar is het kind in mij gebleven
Dat zich verbazen kon
Dat bang was
Als het onbekende kwam
Waar is die jongeman in mij
Die overal in meeging
En die in blind vertrouwen
De wereld op zijn schouders nam
Er schuilt een oude man in mij
Die niet naar zijn kinderen luistert
Omdat hij vindt dat
Ze ook nooit luisterden naar hem
Er schuilt een oude man in mij
Die zich door zijn vrouw
Op zijn wenken laat bedienen
Met mijn gebaren sprekend met mijn stem
Er schuilt een oude man in mij
Die languit op mijn bank ligt
En bij elke oproep
Aan zijn medeleven geeuwt
Het is die oude man
Die kind noch jongeman duldt
En uit pure onmacht
Zijn doodsangst overschreeuwt
Waar zijn die twee in mij gebleven
Ze moeten mij behoeden
Voor die man met zijn bittere gelijk
Ze huizen nog in mij
Dat weet ik in mijn twijfel
Als ik om mijzelf moet lachen
Als ik in de spiegel kijk
Medo da Morte
Há um velho dentro de mim
Que só quer o melhor pro mundo
Que entende a vida
Que pode explicar direitinho como tudo funciona
Há um velho dentro de mim
Que, com a razão de um tirano
Vigia minha consciência
Com a memória seletiva
De um político da câmara
Há um velho dentro de mim
Que, sentado em frente à TV
Olha o caos do mundo
E secretamente se diverte
Que ri com desprezo
Do tropeço de alguns idealistas
Que vão de um lado pro outro
Com um pé na lama
Onde foi parar a criança em mim
Que se surpreendia
Que tinha medo
Quando o desconhecido chegava
Onde está aquele jovem em mim
Que se jogava em tudo
E que, com fé cega
Carregava o mundo nas costas
Há um velho dentro de mim
Que não escuta seus filhos
Porque acha que
Eles nunca o ouviram também
Há um velho dentro de mim
Que se deixa servir
Pela sua mulher
Falando com gestos, usando minha voz
Há um velho dentro de mim
Que se estica no meu sofá
E a cada chamada
Boceja de desinteresse
É esse velho
Que não tolera nem a criança nem o jovem
E, por pura impotência
Grita sua angústia de morte
Onde estão os dois dentro de mim
Eles precisam me proteger
Desse homem com sua amarga razão
Eles ainda moram em mim
Eu sei disso na minha dúvida
Quando preciso rir de mim mesmo
Quando olho no espelho