Een Mei
Hij overdenkt bij het raam zijn oude idealen
Er trekt een stoet oranje feestvierders voorbij
Hij neuriet binnenin de Internationale
Een mei zegt hij hardop tegen het raam: een mei
Een leven lang had hij het socialisme uitgedragen
Ze kenden hem niet anders: Rooie Kees
Nu rijdt hij lijdzaam in een invalidewagen
Een zuster duwt hem, wijl hij trekt van Drees
Hij ziet zichzelf die eerste keer weer lopen
Verworpene der aarde, nog niet zo lang ontwaakt
Geen geld om een passend attribuut te kopen
Van rood papier had hij een vlag gemaakt
En het was uit, nu niet meer dralen
Zozeer was hij bezeten van de laatste ruk
Dat hij zijn leven door gebeurtenissen liet bepalen
Waardoor hij nooit was toegekomen aan geluk
De revolutie bleek helaas niet haalbaar
Het was of de massa het nut er niet van zag
De welvaart werd te snel voor iedereen betaalbaar
Een mei, kater van koninginnedag
Hij overdenkt bij het raam zijn oude idealen
Smeulend morgenrood in Huize Avondlicht
De dag van de arbeid, niemand komt hem halen
Hij is alleen en voor het kapitaal gezwicht
Um Maio
Ele reflete na janela sobre seus velhos ideais
Uma multidão de festeiros laranja passa
Ele murmura por dentro a Internacional
Um maio, ele diz em voz alta para a janela: um maio
Uma vida inteira ele defendeu o socialismo
Ninguém o conhecia de outro jeito: Kees Vermelho
Agora ele vai pacientemente em uma cadeira de rodas
Uma enfermeira o empurra, enquanto ele puxa de Drees
Ele se vê andando de novo naquela primeira vez
Rejeitado da terra, ainda não faz tanto tempo que despertou
Sem grana para comprar um símbolo apropriado
Com papel vermelho ele fez uma bandeira
E acabou, agora não pode mais enrolar
Tanto estava obcecado pela última puxada
Que deixou sua vida ser determinada por eventos
Por isso nunca teve chance de ser feliz
A revolução, infelizmente, não se mostrou viável
Era como se a massa não visse a utilidade
A prosperidade chegou rápido demais para todos
Um maio, ressaca do dia da rainha
Ele reflete na janela sobre seus velhos ideais
Céu avermelhado fumegante na Casa Luz da Tarde
O dia do trabalho, ninguém vem buscá-lo
Ele está sozinho e se rendeu ao capital