Laat Het Los
De sneeuw glanst zacht in het maanlicht vannacht.
Van een voetstap geen blijk
Dit lege verlaten land is vanaf nu mijn koninkrijk.
Van de storm die in mijn woedt
had tot nu toe niemand weet.
Het werd mij teveel hoe ik mijn best ook deed.
Laat niemand toe, spreek niemand aan.
Wees gehoorzaam en ga hier niet vandaan
Voel niets, doe niets, dat iets verraadt.
Das nu te laat...
Laat het los, laat het gaan.
Het roer moet om - ja dat moet.
Laat het los, laat het gaan
Sluit de deuren nu voorgoed.
Wat men daar over mij beweert.
Raakt me hier niet meer...
En kou heeft me sowieso nooit gedeerd.
Het is grappig dat wat afstand zo snel meer inzicht gaf.
Want de vrees die mij steeds
voort joeg glijdt nu al van mij af.
Ik ga op zoek naar wie ik ben.
Verleg de grenzen die ik ken
Geen goed of fout geldt hier voor mij.
Ik ben vrij...
Laat het los, laat het gaan.
Voorbij is de storm in mij
Laat het los laat het gaan.
Geen tranen meer voor mij.
Hier begint mijn nieuw bestaan.
Onbevreesd en vrij.
M'n kracht neemt toe en schept een zuilenrij van steen.
Mijn ziel bouwt een kasteel van ijskristallen om me heen.
In elk kristal weerklinkt de echo van mijn geest
Ga nooit nee nooit meer terug het verleden is geweest.
Laat het los, laat het gaan,
ja ik rijs uit de kilte op.
Laat het los, laat het gaan.
Op deze hoge top
Hier begint nu mijn leven weer.
Vrij en onbevreesd
Kou is voor mij nooit een punt geweest
Deixe Ir
A neve brilha suave na luz da lua esta noite.
De uma pegada, nenhum sinal
Esta terra vazia e deserta é meu reino a partir de agora.
Da tempestade que em mim arde
ninguém sabia até agora.
Era demais pra mim, por mais que eu tentasse.
Não deixe ninguém entrar, não fale com ninguém.
Seja obediente e não saia daqui.
Sinta nada, não faça nada que possa entregar.
Agora é tarde demais...
Deixe ir, deixe passar.
A direção precisa mudar - sim, isso é necessário.
Deixe ir, deixe passar.
Feche as portas para sempre.
O que dizem sobre mim lá fora
não me atinge mais...
E o frio nunca me incomodou.
É engraçado como a distância trouxe mais clareza tão rápido.
Pois o medo que sempre me
perseguia agora escorrega de mim.
Estou em busca de quem eu sou.
Vou além dos limites que conheço.
Aqui não existe certo ou errado pra mim.
Estou livre...
Deixe ir, deixe passar.
A tempestade dentro de mim já passou.
Deixe ir, deixe passar.
Sem lágrimas pra mim.
Aqui começa minha nova vida.
Sem medo e livre.
Minha força aumenta e cria uma fileira de colunas de pedra.
Minha alma constrói um castelo de cristais de gelo ao meu redor.
Em cada cristal ressoa o eco da minha mente.
Nunca, nunca mais voltarei, o passado já foi.
Deixe ir, deixe passar,
sim, eu estou emergindo do frio.
Deixe ir, deixe passar.
No topo desta montanha.
Aqui minha vida recomeça.
Livre e sem medo.
O frio nunca foi um problema pra mim.