395px

Quando a Machado Esculpiu a Cruz

Funeral Oath

Kun Kirves Ristin Veisti

Kevätaamu, aurinko nousi
Ovi kävi ja ulos astui
Katsoi laaksoon kyynelsilmin
Ei palaisi ehkä koskaan...

Minä katsoin, isä vaelsi
Yli harjanteen metsään
Kinoksia oli vielä maassa
ne sulaisivat kohta pois

Hän astui hiljaa illan pimetessä
Kahlasi matalassa vedessä
Ja tähdet lauloi veisuja yössä
Tuulen vire hiuksissa, kirves roikkui vyössä
Soihdut vilkkaa välistä puiden
Pimeään juoviansa nuollen
Miekoin johdattaa syvälle metsään
Pimeään missä toivo pois viedään

Kun kirves ristin veisti
Monta kasvotonta miestä
Petti valheen vuoksi perheen
Maksoi kalliisti karmean erheen
Kun kirves ristin veisti
Uusi aika on alkanut siitä
Kaksituhatta murheen vuotta
Petettynä, uskossa turhaan

Kevätaamu, aurinko nousi
Puita kaatui ja valmistui
Herran temppeli, mahtava talo
Johon koko kylä mahtui

Minä katsoin, kyynelsilmin
Isä kirjaan tarttui
Ylisti petoksen herraa
joka taivaissa asui

Laulu raikui, mieli vaipui
Unohdettu on jo menneisyys
Kun isä taipui, kaikesta luopui
jottei joutuisi kadotukseen
Riivahenget oli saapuneet
Häntä viemään helvettiin
Eikä häntä vienyt tulinen laiva
Vaan maahan hänet kaivettiin

Quando a Machado Esculpiu a Cruz

Manhã de primavera, o sol nasceu
A porta se abriu e ele saiu
Olhou para o vale com lágrimas nos olhos
Talvez nunca mais voltasse...

Eu olhei, meu pai caminhou
Sobre a crista da colina até a floresta
Ainda havia montes de neve no chão
Eles logo iam derreter

Ele andou devagar enquanto a noite caía
Atravessou a água rasa
E as estrelas cantavam canções na noite
O vento soprava em seus cabelos, o machado pendia na cintura
As tochas piscavam entre as árvores
Lambendo suas marcas na escuridão
Guiando com espadas para o fundo da floresta
Na escuridão onde a esperança é levada embora

Quando a machado esculpiu a cruz
Muitos homens sem rosto
Traíram suas famílias por causa da mentira
Pagaram caro por um erro horrendo
Quando a machado esculpiu a cruz
Um novo tempo começou a partir disso
Duas mil anos de tristeza
Traídos, em uma fé vã

Manhã de primavera, o sol nasceu
As árvores caíram e foram preparadas
O templo do Senhor, uma casa majestosa
Onde toda a aldeia cabia

Eu olhei, com lágrimas nos olhos
Meu pai agarrou o livro
Louvou o senhor da traição
Que habitava nos céus

A canção ecoou, a mente mergulhou
O passado já foi esquecido
Quando meu pai se curvou, renunciou a tudo
Para não cair na perdição
Os espíritos malignos tinham chegado
Para levá-lo ao inferno
E não foi um barco de fogo que o levou
Mas ele foi enterrado na terra.

Composição: