Suon Salaisuus
"Koston kiilto silmissään antoi sulho teränsä laulaa verimarssin myrkynmustan...
Kihlat kanssa ketjujen teki tyttö nuori!"
Suru liittyy toveriksi mielen matalan.. Kuolo seuraksi syyllisen
Syvään ja sameaan painuu pää pettäneen
Jäinen vesi tuudittaa neidon ikuiseen uneen petturin huulet iäksi suljetaan!
Sukeltaa saasta suon iäiseen syleilyyn
syöksyyn kanssa kahleiden vajoaa syntinen
"Piilossa alla lehtiverhon makaa saasta uomassaan.. Ruoste nilkassaan
syvyydessä soisen maan
ajan ruoskima itkee yksinään.
Alla levän ja lumpeiden lepää huokaus hiljainen
vainaa menneiden aikojen
Kasvot kerran niin kauniit"
Ei pohjaan valo paista ei siellä silkki lämmitä. Hopea huorin ansaittu ei enää lohtua suo.
Syvä haava otsassaan kanssa kahleiden sukeltaa piston rintaansa saanut
päivänvalon iäksi jättää
Vaihtui kulta ketjuihin Rakkaus rumaan metsäretkeen...
Rauhan sai mieli musta.
"Kitumäntyä kasvan suonsilmästä kuului huuto vaiennut...
kädet kohmeiset etsi jotain mihin tarttua... Viimein veti vettä henkeensä
neito pyhimpänsä myynyt"
"Piilossa alla lehtiverhon makaa saasta uomassaan... Ruoste nilkassaan
syvyydessä soisen maan
ajan ruoskima itkee yksinään...
Alla levän ja lumpeiden lepää huokaus hiljainen.. vainaa
menneiden aikojen... Kasvot kerran niin kauniit"
Ei pohjaan valo paista ei siellä silkki lämmitä. Hopea huorin ansaittu ei enää lohtua suo.
O Segredo do Pântano
"O brilho da vingança nos olhos deu ao noivo a lâmina para cantar a marcha do sangue envenenado...
A jovem fez alianças com correntes!"
"A tristeza se torna companheira da mente abatida... A morte se junta ao culpado
A cabeça do traidor afunda em águas turvas e profundas
Água gelada embala a donzela em um sono eterno, os lábios do traidor são selados para sempre!
Mergulha na imundície do pântano em um abraço eterno
Desce com as correntes, o pecador se afunda
"Escondido sob o véu das folhas, a imundície repousa em seu leito... Ferrugem em seu tornozelo
Nas profundezas da terra lamacenta
O tempo açoita, chora sozinho.
Sob as algas e as flores de lótus repousa um suspiro silencioso
Apenas os ecos de tempos passados
Rostos que um dia foram tão belos"
"Não há luz que brilhe no fundo, lá o seda não aquece. A prata, fruto da traição, já não traz consolo.
"Uma ferida profunda em sua testa, com correntes, mergulha no peito que recebeu a punhalada
Deixa a luz do dia para sempre
"O ouro se transformou em correntes, o amor se tornou uma feia jornada pela floresta...
A mente negra encontrou a paz.
"Do olho do pântano, o grito do pinheiro agonizante ecoou...
Mãos congeladas buscavam algo para se agarrar... Finalmente, puxou água para os pulmões
A donzela vendeu seu sagrado"
"Escondido sob o véu das folhas, a imundície repousa em seu leito... Ferrugem em seu tornozelo
Nas profundezas da terra lamacenta
O tempo açoita, chora sozinho...
Sob as algas e as flores de lótus repousa um suspiro silencioso... Apenas os ecos
De tempos passados... Rostos que um dia foram tão belos"
"Não há luz que brilhe no fundo, lá o seda não aquece. A prata, fruto da traição, já não traz consolo."