Fame, soedade e bágoas
Noutrora morría o lume
e os nenos topeneaban
namentras o Manuel
botaba unha ollada ás vacas.
O compañeiro morreu
e os fillos, ¡quen os xuntara!,
que o vento da emigración
espallounos como fiaspas.
¿Por quen agardas, María,
coa Lúa chea de lobos
e as estrela afogadas
na fonda cunca dos ollos?
¿Por quen agardas teimosa
na noite mais ateigada?,
ninguén precisa de tí
nin tí precisas xa nada.
¡Se foses nova!, ¡quen sabe!
se aló nunha patria estrana
atoparía-la quentura
dun home, un pan e unha casa.
Que esta terra soio dá
fame, soedade e bágoas.
¡Ai quen poidera fuxir
na compaña da esperanza!.
Agora xa non, María,
somentes a terra agarda
e chama por ti mainiño
pra que xurdas nas carpazas.
Pra que xurdas na carpazas,
pra que emergullas nas fontes,
pra te acaneares nas arbres
ó compas do vento norte.
Mais agarda outro anaquiño,
miña vella na lareira,
que tein de voltar un día
e han de atopar lume nela.
Tí es que garda-la patria,
María , coa vida acesa,
non deixes morre-lo lume
astra que eles traian leña.
Fama, solidão e lágrimas
Antigamente morria o fogo
e as crianças brincavam
enquanto o Manuel
dava uma olhada nas vacas.
O companheiro morreu
e os filhos, quem os juntaria!,
que o vento da emigração
espalhou-os como fagulhas.
Por quem esperas, Maria,
com a Lua cheia de lobos
e as estrelas afogadas
na profunda taça dos olhos?
Por quem esperas teimosa
na noite mais cheia?,
ninguém precisa de ti
nem tu precisas de nada.
Se fosses nova!, quem sabe!
se lá em uma pátria estranha
encontrarias o calor
de um homem, um pão e uma casa.
Que esta terra só dá
fome, solidão e lágrimas.
Ai, quem pudesse fugir
na companhia da esperança!.
Agora já não, Maria,
somente a terra espera
e chama por ti baixinho
para que surjas nas carpas.
Para que surjas nas carpas,
para que emergas nas fontes,
para te aconchegares nas árvores
ao compasso do vento norte.
Mas espera mais um pouquinho,
minha velha na lareira,
que eu vou voltar um dia
e vão encontrar fogo nela.
Tu és quem guarda a pátria,
Maria, com a vida acesa,
não deixes morrer o fogo
enquanto eles trazem lenha.