Alles Kwijt
Alles kwijt, maar geen spijt
Verdorven, maar ik blijf niet verborgen
Zo gemaakt door de wereld, die ik minacht
De pijn die steeds wederkeert op mijn rustloze ziel
Mijn gedachten dwalen af tot in mijn verre verleden
Duisternis is het zichtbare, niets
Niets, geen verleden, geen toekomst, geen leven
Want er is niks meer om voor te strijden... om te lijden
Gepijnigd door eigen gedachten
Ik kom onder de schaduw van haat
Haat voor het onbenul van de menigte
Mss is dit mijn oneindig lot... pijn
Het onmenswaardige gevoel, ongeremde pijn
Blijft me tarten, lijk een ruw gezwel
Groter wordend elke dag, nog steeds alleen
Ik draag de gevolgen van het leven
verplicht op deze aarde geboren te worden
Uit bloed en pijn
De wanhoop word te groot
Ik wil niet meer
Zwak bestaan, zwak wezen
Ik verlaat mijn leven
Tudo Perdido
Tudo perdido, mas sem arrependimento
Corrompido, mas não vou ficar escondido
Feito assim pelo mundo que eu desprezo
A dor que sempre volta na minha alma inquieta
Meus pensamentos vagam até meu passado distante
Escuridão é o que se vê, nada
Nada, sem passado, sem futuro, sem vida
Porque não há mais nada pelo que lutar... para sofrer
Aflito pelas minhas próprias ideias
Eu me coloco sob a sombra do ódio
Ódio pela ignorância da multidão
Talvez esse seja meu destino infinito... dor
A sensação desumana, dor desenfreada
Continua me desafiando, como um tumor bruto
Crescendo a cada dia, ainda sozinho
Eu carrego as consequências da vida
obrigado por ter que nascer neste mundo
De sangue e dor
O desespero está se tornando insuportável
Eu não quero mais
Existência fraca, ser fraco
Eu deixo minha vida