Morgen neem ik bloemen voor je mee
Ik ga niet vaak meer naar het huis
Waar jij bent opgenomen
D'r zal wel niets veranderd zijn
Maar morgen wil ik komen
Je zult, denk ik, wel niet beseffen
Dat ik naar je kijk
Mijn lief, je bent al zoveel jaar
Een ongestorven lijk
Daar lig je in een bed te vegeteren
Je blik is leeg en wendt zich nooit naar mij
Je handen liggen roerloos op de sprei
Geen woord, geen wenk, geen kracht om je te weren
Dit leven moeten wij maar zien te delen met z'n twee
Morgen neem ik bloemen voor je mee
Weet je nog, die tuin van ons
Je was er altijd graag aan 't werk
In 't hoekje met de meeste zon
Plantte je een rozenperk
Weet je nog, die tekening
Op het beslagen keukenraam
Een hartje met een pijl erdoor
En daaronder onze naam
Tja, nu zit er thermopane
Dus die ene ruit is weg
Maar de rozen staan er nog
Overschaduwd door de heg
Ik ken je, en ik ken je wens
Je niet te laten kooien
Maar niemand gaf je ooit de kans
Je sterven te voltooien
De toga en de witte jas
Beletten je te gaan
Genadeloos rechtvaardig
En onmenselijk humaan
Dit jarenlange rusten zonder vrede
Dit leven in een schimmig niemandsland
Wie stopt dat ooit? Wie staat er aan jouw kant
Wie vraagt zich af hoeveel je hebt geleden
En wat heb ik je meer te bieden dan een lief cliche
Morgen neem ik bloemen voor je mee
Kom jij in m'n droom misschien
Zeggen dat ik iets moet doen
Jij verschijnt me elke nacht
In een soort van visioen
Midden in het rozenperk
Lig je, met een bleek gelaat
In een witte kist waarvan
Het ruitje telkens weer beslaat
Dan zie ik dat je hand beweegt
Je tekent op het matte glas
Een hart, en dan een pijl erdoor
En daarna nog vier letters: HELP
Ik zie de richting die jij hebt gekozen
En ik, ik zal je steunen in de strijd
Tot jij van al je boeien bent bevrijd
Ik geef je vast een bosje witte rozen
Als teken van mijn ja tegen het duizendvoudig nee
Morgen neem ik bloemen voor je mee
Amanhã eu trago flores pra você
Eu não vou mais muito na casa
Onde você está internado
Acho que nada mudou
Mas amanhã eu quero ir
Você não deve perceber
Que eu estou te olhando
Meu amor, você já faz tanto tempo
Um corpo sem vida
Lá está você na cama vegetando
Seu olhar é vazio e nunca se volta pra mim
Suas mãos estão paradas sobre o lençol
Sem palavras, sem gestos, sem força pra se defender
Essa vida a gente tem que tentar dividir a dois
Amanhã eu trago flores pra você
Lembra daquela nossa jardinagem?
Você sempre gostou de trabalhar lá
No cantinho com mais sol
Você plantou um canteiro de rosas
Lembra do desenho
Na janela da cozinha embaçada?
Um coração com uma flecha
E embaixo nosso nome
Pois é, agora tem vidro duplo
Então aquele vidro se foi
Mas as rosas ainda estão lá
Sombreadas pela cerca
Eu te conheço, e conheço seu desejo
De não ser aprisionada
Mas ninguém nunca te deu a chance
De completar sua morte
A toga e o jaleco branco
Te impedem de ir
Implacavelmente justo
E humanamente desumano
Esse descanso longo sem paz
Essa vida em uma terra de ninguém
Quem vai parar isso algum dia? Quem está do seu lado?
Quem se pergunta quanto você sofreu?
E o que eu tenho a mais pra te oferecer além de um clichê amoroso?
Amanhã eu trago flores pra você
Você vem nos meus sonhos, talvez
Dizendo que eu preciso fazer algo
Você aparece toda noite
Em uma espécie de visão
No meio do canteiro de rosas
Você está lá, com um rosto pálido
Em um caixão branco cujo
Vidro sempre embaça
Então eu vejo sua mão se mover
Você desenha no vidro fosco
Um coração, e depois uma flecha
E depois mais quatro letras: AJUDA
Eu vejo a direção que você escolheu
E eu, eu vou te apoiar na luta
Até que você esteja livre de todas as suas correntes
Eu te dou um buquê de rosas brancas
Como sinal do meu sim contra o mil vezes não
Amanhã eu trago flores pra você