Oude buurt
De huizen zijn nog net zo grauw als dat ze vroeger waren
De tuintjes net zo armetierig in het algemeen
Alleen de kruidenier is weg en niemand weet waarheen
Maar verder is er eig'lijk niets veranderd sinds de jaren
Dat ik dit allemaal bij name kende, steen voor steen
De buurt waar je geboren bent, die kun je nooit vergeten
Al raak je later nog zo afgetakeld en seniel
De kleuren van je kindertijd zijn in je huid gebeten
De straten van je jeugd laten hun stempel op je ziel
De vrouwen hebben nog die vaalheid van hun regenjassen
De mannen dragen 's zondags nog hun hemd over hun broek
De meisjes giechelen in de patatzaak op de hoek
Ze weten altijd nog precies waarvoor je op moet passen
Maar snappen niet, dat ik inmiddels heel wat anders zoek
De buurt waar je geboren bent, die kun je nooit vergeten
Al raak je later nog zo afgetakeld en seniel
De kleuren van je kindertijd zijn in je huid gebeten
De straten van je jeugd laten hun stempel op je ziel
In het plantsoentje staan nog steeds die verveloze banken
Daar horen de bejaarden, ditmaal zeven op een rij
Een oud-gebleven buurman knikt en glimlacht tegen mij
Ik lach terug en voel meteen de neiging om te janken
Alles is nog hetzelfde, maar ik hoor er niet meer bij
En toch loop ik te denken: "Waarom ben ik nou niet blij?"
Velha Vizinhança
As casas ainda são tão cinzas quanto eram antes
Os jardins continuam tão miseráveis em geral
Só o mercadinho sumiu e ninguém sabe pra onde foi
Mas, na verdade, nada mudou desde os tempos
Que eu conhecia tudo aqui, pedra por pedra
A vizinhança onde você nasceu, você nunca esquece
Mesmo que depois você fique tão acabado e senil
As cores da sua infância estão marcadas na sua pele
As ruas da sua juventude deixam sua marca na sua alma
As mulheres ainda têm aquele ar desbotado dos seus casacos
Os homens ainda usam camisa por cima da calça aos domingos
As meninas riem na lanchonete da esquina
Elas sempre sabem exatamente no que você deve prestar atenção
Mas não entendem que eu já busco outra coisa
A vizinhança onde você nasceu, você nunca esquece
Mesmo que depois você fique tão acabado e senil
As cores da sua infância estão marcadas na sua pele
As ruas da sua juventude deixam sua marca na sua alma
No parquinho ainda estão aqueles bancos desgastados
Ali estão os velhinhos, desta vez sete em fila
Um vizinho de sempre acena e sorri pra mim
Eu sorrio de volta e sinto na hora a vontade de chorar
Tudo ainda é o mesmo, mas eu não faço mais parte
E mesmo assim fico pensando: "Por que não estou feliz?"