De kraaien
Ze zitten op een tak, dooie tak
En ze loeren wat ze zouden kunnen snaaien
Ze doen 't op hun gemak, dooi gemak
Op z'n tijd is iedereen voor de kraaien
En ze zijn gek op gouwe tanden
Ring aan ouwe hand
Een meidje van zestien is niet half zo interessant
Als een gerimpeld vel met geld
Want 'welgesteld'
Is voor de kraaien het enige wat telt
De kraaien, de kraaien
Ze strijken al hun veren glad en gaan op pad
Met een uitgestreken smoel gaan ze paaien
En ze lispelen hun troost meedogenloos
Ze lopen over van gevoel, de kraaien
Ze nemen alles uit de hand
Van de verwanten van hun klant
Met goeie connecties bij drukkerij en krant
"Zoals uw echtgenoot was, eerste klas
Zo zouden wij hem naar zijn rustplaats
Willen dragen"
De kraaien
Zie ze zeulen met de kist, vol droefenis
Kijken elkaar eens aan en denken: "Wa'ne zwaare"
Ze krassen vals en om 't hardst de dodenmars
Kunnen met moeite hun schijnheiligheid bewaren
Ze vliegen vlerkend door de kerk
Doen hun zalvend werk, delen prentjes uit
En zorgen voor een veel te dure zerk
Bij de deur van het portaal, met veel kabaal
Gaan ze krassend met de centen aan de haal
Ze zitten weer op een tak, dooie tak
En ze loeren wat ze zouden kunnen snaaien
Ze doen 't op hun gemak, dooi gemak
Op zijn tijd is iedereen voor de kraaien
En ze gaan over lijken, pikken wat ze krijgen kunnen
Altijd uitgerust voor een volgende klus
En zijn ze zelf aan de beurt, niet getreurd
Bij de kraaien valt 't meest te graaien
De kraaien, de kraaien
Os Corvos
Eles estão em um galho, galho morto
E ficam de olho no que podem roubar
Fazem isso com calma, toda a calma
Com o tempo, todo mundo é comida para os corvos
E eles adoram dentes de ouro
Anel na mão velha
Uma garota de dezesseis não é nem metade tão interessante
Quanto uma pele enrugada cheia de grana
Porque 'bem de vida'
É o único que importa para os corvos
Os corvos, os corvos
Eles alisam todas as penas e saem por aí
Com uma cara de paisagem, vão seduzir
E sussurram seu consolo sem piedade
Transbordando de sentimentos, os corvos
Eles tiram tudo das mãos
Dos parentes do cliente
Com boas conexões na gráfica e no jornal
"Como seu cônjuge era, de primeira classe
Assim nós o levaríamos ao seu descanso
Queremos carregar"
Os corvos
Veja-os arrastando o caixão, cheios de tristeza
Se olham e pensam: "Que peso"
Eles arranham falsamente e com toda força a marcha fúnebre
Mal conseguem manter a hipocrisia
Eles voam com as asas abertas pela igreja
Fazem seu trabalho de consolo, distribuem panfletos
E cuidam de uma lápide muito cara
Na porta do portal, com muito barulho
Eles vão arrastando o dinheiro
Eles estão de volta em um galho, galho morto
E ficam de olho no que podem roubar
Fazem isso com calma, toda a calma
Com o tempo, todo mundo é comida para os corvos
E eles vão sobre cadáveres, pegando o que podem
Sempre prontos para o próximo trabalho
E quando chega a vez deles, não se preocupam
Com os corvos é onde mais se pode roubar
Os corvos, os corvos