De Asceet
Ook nu vraagt
zijn komst om
steriele perfectie
Deze overgave in trance
in dialoog met de draak
een bodemloos zinken in
een bodemloos niets
ik werk omhoog
in de toekomst, verder
de mooiste aller tempels
Lunaire horizon
Door de koude zwarte leegte
interstellaire dauw
ons zeer geheime
warme goud
De vochtige kille huid
van de sterrewind
trilt en zindert
Met Uw hoge zegen
het reine in
vervreemd dit lijf
een bleke duizend, hol
in stilte opgetekend
Ik trotseer het gewicht
van de eeuwigheid, niet lang
ergens in het gonzen
opgerezen uit
de dode dageraad
De wonde heelt niet
daar druipt koud
Geheugenpus
uit nacht's schede
Sijpelt doorheen de kruimels
in het gewand
van de aarde
De wonde heelt niet
daar druipt koud
Geheugenpus
uit nacht's schede
De donkerte ergens
in het gonzen
kroop binnen
in mij, diep
ergens
waar ik het niet zag
De Asceet
Agora ele pede
sua chegada por
perfeição estéril
Essa entrega em transe
em diálogo com o dragão
um afundar sem fundo em
um nada sem fundo
eu trabalho para cima
no futuro, além
a mais linda de todas as templos
Horizonte lunar
Pela fria escuridão vazia
orvalho interestelar
nosso muito secreto
quente ouro
A pele úmida e fria
do vento estelar
vibra e ressoa
Com Sua alta bênção
o puro em
estranha este corpo
a pálida mil, oca
em silêncio registrada
Eu enfrento o peso
da eternidade, não por muito
em algum lugar no zumbido
erguendo-se de
uma aurora morta
A ferida não cicatriza
lá goteja frio
Pus da memória
da bainha da noite
Escorre pelos farelos
na vestimenta
da terra
A ferida não cicatriza
lá goteja frio
Pus da memória
da bainha da noite
A escuridão em algum lugar
no zumbido
invadiu
em mim, profundo
em algum lugar
onde eu não vi