Pål Sine Høner
Pål sine høner på haugen ut-slepte,
høna' så lett over haugene sprang.
Pål kunne vel på hønom fornema;
reven var ute med rumpa så lang.
Klukk, klukk, klukk, sa høna på haugen,
Klukk, klukk, klukk, sa høna på haugen.
Pål ja han sprang og rengde med augon
No tør' eg ikkje koma heim tel' ho mor.
Pål han gjekk seg litt lenger på haugen,
fekk han sjå reven låg på høna og gnog.
Pål han tok seg ein stein uti neven,
dugleg han då til reven slo.
Reven flaug, så rova hans riste.
Reven flaug, så rova hans riste.
Pål ja han gret for høna han miste;
No tør' eg ikkje koma heim åt ho mor!
Hadd' eg no nebb, og hadd' eg no klor,
og visste eg berre kor revane låg,
skulle eg dei både rispa og klora
framantil nakkan og bak over lår.
Skam få alle revane raude!
Skam få alle revane raude!
Gjev det var så vel at dei alle var daude,
så skull' eg trygt koma heim åt ho mor.
Ikkje kan ho verpe, og ikke kan ho gala,
ikkjekan ho krype, og ikkje kan ho gå.
Eg får gå meg til kverna og mala
og få att det mjølet eg miste i går
Men pytt! sa'n Pål, eg er ikkje bangen,
Men pytt! sa'n Pål, eg er ikkje bangen,
kjeften og motet har hjelpt no så mangen,
eg tor' nok vel koma heim åt ho mor!
Pål han kornet på kverna til å sleppe
så at det ljoma i kvar ein vegg,
så at agnene tok til å flyge,
og dei vart lange som geiteragg.
Pål han gav seg til å le og til å kneggje.
Pål han gav seg til å le og til å kneggje.
No fekk eg like for høna og for egga,
no tor' eg trygt koma heim åt ho mor!
As Galinhas do Pål
As galinhas do Pål no morro soltaram,
As galinhas tão leves pelo morro correram.
Pål podia bem nas galinhas confiar;
A raposa estava lá com a bunda a balançar.
Cocoricó, cocoricó, disse a galinha no morro,
Cocoricó, cocoricó, disse a galinha no morro.
Pål sim, ele correu e olhou com os olhos;
Agora eu não posso voltar pra casa com a mamãe.
Pål foi um pouco mais longe no morro,
Viu a raposa deitada na galinha a roer.
Pål pegou uma pedra na mão,
E foi corajoso quando a raposa atacou.
A raposa voou, e sua pele tremeu.
A raposa voou, e sua pele tremeu.
Pål sim, ele chorou pela galinha que perdeu;
Agora eu não posso voltar pra casa com a mamãe!
Se eu tivesse um bico, e se eu tivesse garras,
E soubesse onde as raposas estão,
Eu as arranharia e as picaria
Na nuca e nas coxas também.
Que vergonha para todas as raposas vermelhas!
Que vergonha para todas as raposas vermelhas!
Se ao menos todas estivessem mortas,
Eu poderia voltar pra casa com a mamãe.
Não pode botar ovos, e não pode cantar,
Não pode rastejar, e não pode andar.
Vou até o moinho e moer
E recuperar a farinha que perdi ontem.
Mas que se dane! disse Pål, eu não tenho medo,
Mas que se dane! disse Pål, eu não tenho medo,
A boca e a coragem já ajudaram muitos,
Eu vou conseguir voltar pra casa com a mamãe!
Pål começou a moer no moinho pra fazer barulho
Pra que ecoasse em cada parede,
Pra que as iscas começassem a voar,
E ficassem longas como o cabelo de cabra.
Pål começou a rir e a relinchar.
Pål começou a rir e a relinchar.
Agora eu tenho o que é justo pela galinha e pelos ovos,
Agora eu posso voltar pra casa com a mamãe!