Obłok
Czasem są takie dni, kiedy smutek szepcze
Nie ma też w sercu mym ulubionych fraz
W takie dni modlitw mych wiatr unosić nie chce
W myślach i w oczach tkwi przyczajony strach
Lecz nagle ktoś mój uchwycił wzrok, zostaliśmy
Sami
I uśmiechnął się jak nie robi tego nikt
A oczom, co często szare są i okryte łzami
Oddal blask i jak lekki obłok znikł
A tak bardzo
Wyśpiewać chcę
Na palcach wytańczyć chcę
Me serce jak dziecka śmiech radością pełne
I cale miłością drży
Chcę oddać to, co w nim tkwi
Więc proszę ciesz się ze mną chociaż dziś
Tak bardzo
Wyśpiewać chcę
Na palcach wytańczyć chcę
Nie będzie juz smutku cień oplatał szczęścia
Przede mną słoneczne dni
Chcę dzielić tę radość z kimś
Więc proszę ciesz się ze mną chociaż Ty
Mija czas w kroplach dni pod zasłona deszczu
A mój płaszcz chłodu serc nie odpędzi znów
Czasem brak tylu sił, by ten smutek przemóc
Nawet sny płaczą, bo w wyobraźni wiele luk
Lecz nagle ktoś mój uchwycił wzrok, zostaliśmy
Sami
Nuvem
Às vezes, há dias em que a tristeza sussurra
Não tenho frases favoritas guardadas no coração
Em dias assim, o vento não quer levar minhas orações
O medo espreita em meus pensamentos e olhos
Mas de repente alguém me chamou a atenção e nós estávamos
Eles mesmos
E ele sorriu como ninguém mais sorri
E os olhos, muitas vezes cinzentos e cobertos de lágrimas
Ele removeu o brilho e desapareceu como uma nuvem de luz
E muito mesmo
Eu quero cantar
Quero dançar na ponta dos pés
Meu coração é como o riso de uma criança, cheio de alegria
E estremece de amor
Quero devolver o que está dentro dele
Então, por favor, alegrem-se comigo pelo menos hoje
Muito
Eu quero cantar
Quero dançar na ponta dos pés
Não haverá mais tristeza nem a sombra da felicidade
Dias ensolarados pela frente
Quero compartilhar essa alegria com alguém
Então, por favor, fique feliz por mim, mesmo que você
O tempo passa em gotas de dias sob a cortina de chuva
E meu manto não afastará novamente a frieza dos corações
Às vezes não há forças suficientes para superar essa tristeza
Até os sonhos choram porque existem muitas lacunas na imaginação
Mas de repente alguém me chamou a atenção e nós estávamos
Eles mesmos