Megaton
Het blauw van de hemel ziet groen van de rook
De wind is heet en smaakt naar roest
Yzervijlsel kleurt de wegen
Nu stinkt in de slotgracht de modder en ook
De wintertuin is rood en woest
Het dorre zand knarst luid om regen
Een stormwind opent ieders graf
En scheurt door het verleden
Trekt bladzijden van de bomen af
Er is te veel geleden
Met een schoorsteen zo zwart als een stenen kanon
Geladen met synthetisch lood
Heeft Krupp de hemel lek geschoten
En raakt de geweldige spot van de zon
Die smelt en grijs wordt als de dood
En brekend wegzinkt in de goten
Een supernova: neonlicht
Het gas klopt in de buizen
De zuurstofkraan gaat gillend dicht
De zee kookt in de sluizen
En in andere tijden vergeet ik mezelf
In andere tijden vergeet ik mezelf
De hoogovens lopen over het land
Met ijzermuilen rood en zwart
De intocht der isolatoren
Ze steken de steden met zwavel in brand
De grote gore ketel barst
En niemand die het meer kan horen
Breek het bos tot cellulose af
Verscheur het in atomen
De zon glijdt smeltend neer in 't graf
Om nooit meer op te komen
En in andere tijden vergeet ik mezelf
In andere tijden vergeet ik mezelf
Megaton
O azul do céu tá verde de fumaça
O vento tá quente e tem gosto de ferrugem
Resíduo de Yzervijlsel pinta as estradas
Agora fede na vala a lama e também
O jardim de inverno tá vermelho e feroz
A areia seca range alto por causa da chuva
Um vento de tempestade abre cada cova
E rasga o passado
Arranca páginas das árvores
Tem dor demais acumulada
Com uma chaminé tão preta quanto um canhão de pedra
Carregada com chumbo sintético
Krupp furou o céu
E atinge a incrível zombaria do sol
Que derrete e fica cinza como a morte
E se despedaça, afundando nas calhas
Uma supernova: luz de néon
O gás bate nos canos
A torneira de oxigênio fecha gritando
O mar ferve nas eclusas
E em outros tempos eu me esqueço
Em outros tempos eu me esqueço
Os altos-fornos transbordam pelo país
Com bocas de ferro vermelhas e pretas
A entrada dos isoladores
Eles queimam as cidades com enxofre
A grande panela podre estoura
E ninguém mais consegue ouvir
Destrua a floresta até virar celulose
Despedace em átomos
O sol derrete e desce pro túmulo
Pra nunca mais voltar
E em outros tempos eu me esqueço
Em outros tempos eu me esqueço