Waar ik woon
Ik sloeg de voordeur van het huisje
In het straatje achter me dicht
Ik verlangde naar de wijdsheid
Had heimwee naar een vergezicht
Ik baande me een weg door straten
Vol met landgenoten in wankel evenwicht
Al gauw lag alles achter me
De buitenwijken, niemandsland
Een groenstrook vormde de natuur
Verraadde nog de mensenhand
Nog steeds bewoonde wereld
Maar ik was aardig opgeschoten
Het asfalt werd al zand
Tenslotte lag het voor me, het vergezicht
Een veelbelovend niets
Waarin alles kon gebeuren
En inderdaad, er was al iets
Waar ben ik? vroeg ik aan de mensen eromheen
Men zei in koor: de Piramide van Austerlitz
Ik voelde me ver van huis
Bij het horen van die woorden
Maar de mensen zeiden
Tien kilometer van hier
Ligt het Venetie van het noorden
Ik besloot om terug te gaan
Meneer, u moet rechtdoor
Was het laatste wat ik hoorde
Ik verdwaalde in een bos
Het was veertig jaar geleden aangeplant
Op het eerste gezicht een jungle
Maar overal de sporen
Van de godvergeten mensenhand
Toen kwam ik aan een heuvel
Waarvan het duidelijk was
Dit was Klein Zwitserland
Eenmaal daar voorbij
Zonken mijn voeten weg
In het mulle zand van een woestijn
En dorstig dacht ik
Dan zou dit de Sahara moeten zijn
Maar ik wist: dit is een zandverstuiving
En meer kon het niet zijn
Wat is de wereld klein
Wat is de wereld klein
Wat is de wereld klein
Midden in het vlakke land
Stond in de verte een cafe
Moe en verblind door het stuivende zand
Hoorde ik flarden: Yesterday
Binnen stond een jukebox
En een asbak vol met peuken
En ik zong luidkeels mee
All my troubles seem so far away
Je t'aime, moi non plus
Die gitarren und das Meer
Als ik het zand uit mijn ogen wrijf
En om een Coca Cola roep
Komt uit de keuken
Een vage geur van erwtensoep
Onde Eu Moro
Eu fechei a porta da casa
Na rua atrás de mim
Eu ansiava pela imensidão
Sentia falta de um horizonte
Abri caminho pelas ruas
Cheias de conterrâneos em equilíbrio instável
Logo tudo ficou para trás
Os subúrbios, terra de ninguém
Uma faixa verde formava a natureza
Ainda mostrava a mão do homem
Ainda era um mundo habitado
Mas eu já tinha avançado bastante
O asfalto já se tornava areia
Finalmente estava diante de mim, o horizonte
Um nada promissor
Onde tudo poderia acontecer
E de fato, já havia algo
Onde estou? perguntei às pessoas ao redor
Elas responderam em coro: a Pirâmide de Austerlitz
Eu me senti longe de casa
Ao ouvir aquelas palavras
Mas as pessoas disseram
Dez quilômetros daqui
Está a Veneza do norte
Decidi voltar
Senhor, você deve seguir em frente
Foi a última coisa que ouvi
Me perdi em uma floresta
Foi plantada há quarenta anos
À primeira vista uma selva
Mas por toda parte as marcas
Da mão esquecida de Deus
Então cheguei a uma colina
Onde estava claro
Aqui era o Pequeno Suíça
Uma vez que passei por lá
Meus pés afundaram
Na areia solta de um deserto
E sedento pensei
Então isso deve ser o Saara
Mas eu sabia: isso é uma tempestade de areia
E não poderia ser mais que isso
Como o mundo é pequeno
Como o mundo é pequeno
Como o mundo é pequeno
No meio da terra plana
Havia um café ao longe
Cansado e ofuscado pela areia
Ouvi fragmentos: Yesterday
Dentro havia uma jukebox
E um cinzeiro cheio de bitucas
E eu cantei em voz alta
Todos os meus problemas parecem tão distantes
Je t'aime, moi non plus
Aquelas guitarras e o mar
Quando esfrego a areia dos meus olhos
E grito por uma Coca-Cola
Vem da cozinha
Um cheiro vago de sopa de ervilha