Skrømt
Dørin' skrik på ruståt hengslo'
Skrømton' ansa' ingor stengslo'
Huska' kring på sval og gang.
Held meg vakja natta lang.
Medt i mørkrat' mednattstime,
kjem så ljøs ei månestripe.
Kalde, kvite beingrindsknokar
krøkje' seg i hop i krokar,
vender seg frå augom mine,
gjømme daudmanns-grinda sine.
Å, eg veit da kven du er!
Du som eingong budde her.
Du som åtte gard og grund.
Du som sleit di sjel isund.
For med mannedrap og svik?
Laug og svor og gjømte lik?
Kvifor dreg du med deg følgje?
Treng du hjelp te' noko dølgje?
Kor er han du vart å med?
Ska han alder gje deg fred?
Tung vert straffa di å li'e.
Gang att her i alle ti'e.
Trø i ring i blodut far.
Sjå deg sjøl som den du var.
Ilusão
Gritos de dor na porta enferrujada
A ilusão não se importa com as barreiras
Olho ao redor no corredor e na varanda.
Me mantenho acordado a noite inteira.
No meio da escuridão da meia-noite,
Surge uma luz, um raio de lua.
Fria, branca, como ossos quebrados
Se enrosca em cantos e recantos,
Desvia-se dos meus olhos,
Esconde suas correntes de morte.
Ah, eu sei quem você é!
Você que um dia morou aqui.
Você que possuía terras e bens.
Você que despedaçou sua alma.
Por causa de assassinatos e traições?
Juras e segredos, escondendo corpos?
Por que você traz companhia?
Precisa de ajuda para esconder algo?
Onde está aquele que estava com você?
Ele nunca te dará paz?
Sua punição será pesada.
Volte aqui em todos os momentos.
Pise em círculos no caminho ensanguentado.
Veja a si mesmo como você era.