Joonatan
Nuo tuhannet laulut hän tuntee niin
Jotka kapakoista löytyy aina iltaisin
Mutta yhtä hän oppinut ei milloinkaan
Sen laulaa nyt teille mä saan
Nyt satamabaarissa istuu hän
Vaikka elämältä tahtoi varmaan enemmän
Kahva on poissa vanhan kolpakon
Jota kauan hän suudellut jo on
On silmissään meikki joka kertoo sen
Että vartalot on nähnyt miehen tuhannen
Ei enää mahdu hän kauniiseen maljakkoon
Ei enää mahdu hän aurinkoon
Ja kun puistonsa varjoissa öisin hän kulkee
Se on niinkuin kaunista grafiikkaa
Se silmiä polttaa, jos katselee kauan
Ei se särkyä voi milloinkaan
Hän pitää pientä kuvaa aina mukanaan
Siinä nuori nainen häntä tuijottaa
Se kertoo mitä joskus hän ollut on
Kaunis ja niin viaton
Ja tuohon kuvaan hän salaa joskus vilkaisee
Hän sitä luulee kai vieläkin peilikseen
Mut vaikka ruusun loisto kerran sammuikin
Piikit tallella on vieläkin
Ja kun puistonsa varjoissa öisin hän kulkee
Se on niinkuin kaunista grafiikkaa
Se silmiä polttaa, jos katselee kauan
Ei se särkyä voi milloinkaan
Ja kun puistonsa varjoissa öisin hän kulkee
Se on niinkuin kaunista grafiikkaa
Se silmiä polttaa, jos katselee kauan
Ei se särkyä voi milloinkaan
Joo, nyt satamabaarissa istuu hän
Vaikka elämältä tahtoi varmaan enemmän
Kahva on poissa vanhan kolpakon
Jota kauan hän suudellut on
On silmissään meikki joka kertoo sen
Että vartalot on nähnyt miehen tuhannen
Joonatan
Ele conhece milhares de canções assim
Que sempre se encontram nos bares à noite
Mas uma coisa ele nunca aprendeu
Agora eu posso cantar isso pra vocês
Agora ele está sentado no bar do porto
Embora quisesse mais da vida, com certeza
A alça sumiu da velha caneca
Que ele já beijou por tanto tempo
Nos olhos dele tem uma maquiagem que diz isso
Que os corpos já viram mil homens
Não cabe mais ele no lindo vaso
Não cabe mais ele no sol
E quando ele caminha à noite nas sombras do parque
É como uma bela grafite
Que queima os olhos se você olhar por muito tempo
Nunca poderá se quebrar
Ele sempre carrega uma pequena foto
Nela, uma jovem mulher o observa
Ela conta o que ele já foi um dia
Linda e tão inocente
E nessa foto ele às vezes dá uma olhada secreta
Ele ainda a vê como seu espelho, talvez
Mas mesmo que o brilho da rosa tenha se apagado
As espinhos ainda estão lá
E quando ele caminha à noite nas sombras do parque
É como uma bela grafite
Que queima os olhos se você olhar por muito tempo
Nunca poderá se quebrar
E quando ele caminha à noite nas sombras do parque
É como uma bela grafite
Que queima os olhos se você olhar por muito tempo
Nunca poderá se quebrar
É, agora ele está sentado no bar do porto
Embora quisesse mais da vida, com certeza
A alça sumiu da velha caneca
Que ele já beijou por tanto tempo
Nos olhos dele tem uma maquiagem que diz isso
Que os corpos já viram mil homens