De Rivier
Er was eens een grote brede rivier,
Die dacht: waarom stroom ik toch altijd maar hier?
Altijd datzelfde saaie dal,
Dat wist ie nou wel, dat kende ie al.
Kijk, dat ie een rivier was, dat vond ie niet erg,
Maar hij wou zo graag naar de andere kant van de berg.
De andere kant, zo had hij gehoord,
Was warmer en groener, een schitterend oord.
Hij werd gek van zijn waar hij altijd maar was,
Hij verlangde naar het andere, groenere gras.
Hij vroeg aan een klimgeit, een vriendelijk beest,
'Zeg die andere kant, geit, daar ben jij toch geweest?
Dus jij kan het weten, zeg me eens gauw,
Over zo'n berg heen, hoe flik je dat nou?"
"Klimmen," zei de klimgeit, "Kijk, je begint onderaan,
Je klimt en je klimt, je blijft af en toe staan,
Nou, dan klim je weer verder, omhoog langs de wand,
En over de top ligt de andere kant."
De geit werd bedankt, de rivier wist genoeg,
Hij had nog een fikse klim voor de boeg.
Hij nam eerst een aanloop, dat leek hem wel slim,
Hij borrelde, bruisde en brulde: "Ik klim!"
Hij trad uit zijn oevers, maar verder ook niet.
Hij bleef waar hij was, tot zijn grote verdriet.
En hij riep naar de klimgeit, hoog op de top:
"Ik vraag het een ander, ik geef het niet op!"
En hij vroeg aan een vogel: "Zeg vogel, jij komt daar vandaan,
Over zo'n berg heen; hoe pak jij dat nou aan?"
"Vliegen…" zei de vogel. "Kijk zo doe je dat."
Hij spreidde zijn vleugels en wapperde wat.
De rivier zei: "Bedankt." Hij zette zich schrap,
Hij golfde en kolkte en riep: "Wapperdewap!"
Hij steeg een klein eindje, hij dacht dat hij vloog,
Maar in feite kwam hij geen meter omhoog.
En de vogel intussen, vloog sierlijk over de top,
En de rivier riep woedend: "Wacht maar! Ik geef het niet op!"
Maar toen sprak de zon: "Rivier, jij maakt je te druk,
Zo bereik je toch nooit het ultieme geluk?
Doe nou eens rustig, stroom niet zo vlug.
Ga nou eens liggen, gewoon op je rug.
Heus, geloof me, let maar eens op,
Met helemaal niks doen kom jij over de top."
De rivier dacht: 'Niks doen, wat heeft dat voor nut?
Maar laat ik het maar doen, ik ben toch uitgeput.'
Hij volgde het advies van de zon,
En stroomde zo sloom en zo traag als hij kon.
Zijn water verdampte, zijn bedding viel droog,
Het was niet te geloven… Kijk nou, hij vloog!
De zon had gelijk, als wolk steeg hij op.
En de wind blies hem moeiteloos over de top.
En in regen viel de rivier weer neer op het land,
Precies waar hij zijn wilde; aan de andere kant.
Nou, dit was het dan weer, einde verhaal,
Oja, nog even de boodschap; hier komt de moraal:
'Sloof je niet uit, vier lekker feest,
Doe lekker niks, dan bereik je het meest!'
O Rio
Era uma vez um grande e largo rio,
Que pensava: por que eu sempre fluo aqui?
Sempre aquele mesmo vale chato,
Isso ele já sabia, isso ele já tinha visto.
Olha, ser um rio não era tão ruim,
Mas ele queria muito ir pro outro lado da montanha.
O outro lado, assim ele tinha ouvido,
Era mais quente e verde, um lugar lindo.
Ele estava louco de estar sempre no mesmo lugar,
Ele sonhava com a grama mais verde do outro lugar.
Ele perguntou a uma cabra montanhesa, um bicho amigável,
'Diz aí, cabra, você já foi pra aquele lado?
Então você deve saber, me conta logo,
Como é que se passa por cima de uma montanha?'
'Escalar,' disse a cabra, 'Olha, você começa embaixo,
Você sobe e sobe, para de vez em quando,
Então você continua subindo, pela parede,
E por cima do topo fica o outro lado.'
A cabra foi agradecida, o rio entendeu,
Ele ainda tinha uma boa subida pela frente.
Ele tomou impulso, achou que era esperto,
Ele borbulhou, espumou e rugiu: 'Eu vou subir!'
Ele saiu das margens, mas não foi muito além.
Ele ficou onde estava, pra seu grande desgosto.
E ele gritou pra cabra, lá em cima no topo:
'Vou perguntar a outro, não vou desistir!'
E ele perguntou a um pássaro: 'Diz aí, pássaro, você vem de lá,
Por cima de uma montanha; como você faz isso?'
'Voar...' disse o pássaro. 'Olha, assim que se faz.'
Ele abriu suas asas e deu uma leve batida.
O rio disse: 'Valeu.' Ele se preparou,
Ele ondulou e borbulhou e gritou: 'Wapperdewap!'
Ele subiu um pouquinho, achou que estava voando,
Mas na verdade não subiu nem um metro.
E o pássaro, enquanto isso, voou graciosamente sobre o topo,
E o rio gritou furioso: 'Espera! Eu não vou desistir!'
Mas então o sol falou: 'Rio, você está se estressando demais,
Assim você nunca vai alcançar a verdadeira felicidade?
Calma, não flua tão rápido.
Deita aí, só de costas.
Acredite, me escuta, preste atenção,
Com nada fazer você chega ao topo.'
O rio pensou: 'Nada fazer, pra que isso?
Mas vou tentar, já estou cansado.'
Ele seguiu o conselho do sol,
E fluiu tão devagar e tão lento quanto pôde.
Sua água evaporou, seu leito secou,
Era inacreditável... Olha, ele estava voando!
O sol estava certo, como uma nuvem ele subiu.
E o vento o soprou facilmente sobre o topo.
E na chuva, o rio caiu de novo na terra,
Exatamente onde ele queria; do outro lado.
Bom, isso foi tudo, fim da história,
Ah, só mais uma mensagem; aqui vai a moral:
'Não se mate de trabalhar, curta a festa,
Faz nada, e você vai alcançar o que há de melhor!'