Het Hek
Soms als het huis te klein wordt dan krijgt ie het te kwaad
Dan gaat ie maar gewoon een blokje om
Maar meestal na een half uur dan staat ie ongemerkt
Op de plek waar de fabriek stond waar ie vroeger heeft gewerkt
Dan kijkt ie door het hek naar het draakliggende terrein
Zo zonder de gebouwen lijkt het allemaal zo klein
En dan denkt ie al die jaren, waarvoor heb je het gedaan
Er groeit onkruid op de werkvloer waar ie vroeger heeft gestaan
En zijn kinderen zeggen altijd "pa neem er nou eens afstand van"
Maar ze kunnen niet begrijpen dat hij niet accepteren kan
Dat het allemaal voor niks was, alles weg, kappot en plat
Goed je was wel niet belangrijk, maar je betekende toch wat
Soms hoort hij bij het hek de fabrieksgeluiden weer
Zijn maten, de machines, echos van weleer
En dan trekt ie in gedachten zijn overal weer aan
En gaat er midden op de dag weer in de nachtploeg tegenaan
Maar altijd na een tijdje ziet hij zichzelf daar staan
Een man van in de vijftig met een regenjassie aan
Die doelloos staat te dromen, door niemand opgemerkt
Op de plek waar de fabriek stond waar ie vroeger heeft gewerkt
En zijn kinderen zeggen altijd "pa neem er nou eens afstand van"
Maar ze kunnen niet begrijpen dat hij niet accepteren kan
Dat het allemaal voor niks was, alles weg, kappot en plat
Goed je was wel niet belangrijk, maar je betekende toch wat
O Portão
Às vezes, quando a casa fica pequena, ele fica irritado
Aí ele sai só pra dar uma volta
Mas geralmente, depois de meia hora, ele está lá, sem perceber
No lugar onde a fábrica estava, onde ele trabalhou antes
Então ele olha pelo portão para o terreno abandonado
Sem os prédios, tudo parece tão pequeno
E então ele pensa todos esses anos, pra que você fez isso?
Está crescendo mato no chão de fábrica onde ele costumava estar
E os filhos dele sempre dizem: "pai, se afasta disso"
Mas eles não conseguem entender que ele não consegue aceitar
Que foi tudo em vão, tudo se foi, quebrado e plano
Beleza, você não era importante, mas você significava algo
Às vezes, ele ouve do portão os sons da fábrica de novo
Seus camaradas, as máquinas, ecos de tempos passados
E então ele imagina vestindo seu uniforme de novo
E vai lá no meio do dia, pra trabalhar no turno da noite
Mas sempre, depois de um tempo, ele se vê lá parado
Um homem na casa dos cinquenta, com um casaco de chuva
Que sonha sem rumo, sem ser notado por ninguém
No lugar onde a fábrica estava, onde ele trabalhou antes
E os filhos dele sempre dizem: "pai, se afasta disso"
Mas eles não conseguem entender que ele não consegue aceitar
Que foi tudo em vão, tudo se foi, quebrado e plano
Beleza, você não era importante, mas você significava algo