Ut de Graute Olle Tied
Einst war im Westfalenland die Welt noch grün und frisch
Die Zeit war eins in eins und eins mit sich
Eine uralte Magie lag in der Luft zwischen Hecken und Feldern
Diesiger Nebel auf flachem Land
Doch einst lichtete sich dieser Schleier und ward verdrängt
Von einer Zeit der Klahrheit
Einer Klahrheit ohne Seele, zerstörend, zersetzend
Trostlose Seelenlandschaft der Moderne
Wenn de Sunn so graut und raut
Ächter'n Busk harunnersank,
Fünnen sick de Knecht' und Wichter
All tobuten up de Bank.
Binnen satt de Buer alleen,
Speeg in daude Ask und sweeg,
Un de Merske hen und wier
No dör Küeck un Kammer steeg.
Lanksam kwamm de Nacht heran,
Streek harup met weeke Flucht.
"Laot us singen!" - Hell von buoben
Keek harunner Lucht and Lucht.
Wenn den blanke so Maon wees,
Un for Ruh de Meerske raip,
Moß dat Singen all verklingen,
Un de ganze Welt de slaip
Steiht dat aolle Hus no fast?
Un tobuten auk de Bank?
Singet no de Knecht' und Wichter,
Singt se no den aollen Sank?
Do Tempo Antigo
Um dia, em Westfália, o mundo era verde e fresco
O tempo era um só, um só consigo mesmo
Uma magia antiga pairava no ar entre cercas e campos
Uma névoa densa sobre a terra plana
Mas um dia esse véu se levantou e foi afastado
Por um tempo de clareza
Uma clareza sem alma, destrutiva, corrosiva
Uma paisagem de almas desoladas da modernidade
Quando o sol amanhece e brilha
A sombra do bosque se afunda,
Os servos e os trabalhadores
Todos juntos na margem.
Dentro, o fazendeiro sozinho,
Cuspindo na velha cinza e em silêncio,
E o mar se foi e voltou
Pela cozinha e pelo quarto.
Devagar a noite se aproximava,
Deslizando com uma fuga suave.
"Vamos cantar!" - Brilhante lá de cima
Olhou para baixo, céu e céu.
Quando a lua brilha tão clara,
E para a paz o mar se agita,
Deve o canto se apagar,
E o mundo inteiro adormecer.
Está aquela velha casa quase de pé?
E também na margem?
Cantam ainda os servos e trabalhadores,
Cantam ainda a velha canção?