Fangelsaður í Tilvist að Eilífu
Versta martröð sem aumur mannshugur
Getur hrundið til ímyndunar
Er sú hræðilega hugmynd um að vera alltaf til
Að eilífu hlekkjaður í þrálátri tilveru
Í paradís sem eftir árþúsund sem saman renna í eitt
Verður löngu könnuð slóð og vettvangur umkomuleysis
Eilíf endurholdgun eins og sjúkur brandari
Illgjarnra guða sem sjá tímann og rúm sem haldbæra einingu
Á sama hátt og dauðlegur maður myndi líta á hversdagslegan hlut
Eins og að loka skordýr í kassa og hrista hann stöðugt
Á meðan allt þeirra vesæla æviskeið er eingöngu
Eitt andartak á þinni lífsleið sem er þeim ómögulegt
Að gera sér í hugarlund
Í taumlausri trylltri gleði mun ég slátra saklausum
Til að sýna fram á að hinn eini grundvallarsannleikur er óreiðan
Í þessari handahófskenndu tilviljun sem kviknun lífsneistans í rauninni er
Anjos Caídos na Existência Eterna
A pior pesadelo que uma mente fraca
Pode criar na imaginação
É a horrenda ideia de sempre existir
Eternamente preso em uma existência insistente
Em um paraíso que, após milênios, se funde em um só
Se tornará um caminho e um lugar de impotência já explorados
Ressurreição eterna como uma piada doente
De deuses malignos que veem o tempo e o espaço como uma unidade sólida
Da mesma forma que um mortal olharia para um objeto cotidiano
Como fechar insetos em uma caixa e sacudi-la sem parar
Enquanto todo o seu miserável ciclo de vida é apenas
Um instante na sua jornada que é impossível para eles
Imaginar em sua mente
Na alegria desenfreada e frenética, eu vou sacrificar inocentes
Para provar que a única verdade fundamental é o caos
Nesta aleatória coincidência que, na verdade, é a centelha da vida