Traðkandi Blómin í Eigin Hjartagarði

Í undirbúningi fyrir þann voveiglega atburð
Sem mér finnst ég hafa verið falið að fremja

Reynist mér nauðsynlegt að ganga gegn náttúrulegum
Innbyggðum og innrættum viðhorfum

Ég lít á þau sem kvilla, sjúkleg einkenni af ógeðslegri innanskömm
Sem kölluð er mannúð og samkennd
Meðaumkun, sníkjudýr í vitund minni
Sem ég verð að útrýma
Svo hún fái ekki hindrað minn illa ásetning

Ég velti mér upp úr harmleik og mannvonsku
Ég dæli í mig eitri og áfengi
Ég neita mér um svefn og mannlega nánd
Ég geri allt sem þörf krefur til að grafa
Ljósið inni í mér eins djúpt og ég get

Þegar ég finn ei lengur neitt
Tilfinningalaust villidýr
Get ég loksins gengið á vit örlaga með þeim óheppnu
Sem verða á mínum vegi er blóði skal úthellt