Feigdin
Logar bragdareldurin innast í míni sál
Mær í bukandi bringu brennur eitt bál
Og mín trá stendur á tann hetjunnar sal
Kendi ongantíð at eg hevði eitt val
So líkasæl stjørnufjøldin ørandi fjar
Alla tíð Kappin kaldur alheimin sær
Yvir heimin hann kastar kaldastu tøgn
Berið skjótt at tí skamm er ævinnar søgn
Eitt stjørnuskot, náttarlot, eru til bert eitt bil
Ein feigdarferð
Er mín í hesu verð
At váðaloga leiðin ber
Har hvør ein feigur fer
Til ongin eftir er
Vekir meg í nátt hvassa norðanvindanna kall
Tá mín stjørna av náttarhimninum fall
Brøttum bergi eg stóð og stardi útav
Sá eitt veingjaflog hvørva norður í hav
Tey tykjast forðandi frammanfyri mar fjøll
Standa eftir tá ævin loksins er øll
Er tá eingin at ganga við mína lið
Hvat er eftir tá alt er farið framvið
Eitt stjørnuskot, náttarlot, eru til bert eitt bil
Ein feigdarferð
Er mín í hesu verð
At váðaloga leiðin ber
Har hvør ein feigur fer
Til ongin eftir er
Fánað fornminnis mynd
Neyvan upp á navnfrægdar tind
Og nú setandi sólin lækkar
Søkk í gloymskunnar hav
Kaldur undir ísandi kav
Eingin veit hvar ið feigur flakkar
Eitt stjørnuskot, náttarlot, eru til bert eitt bil
Ein feigdarferð
Er mín í hesu verð
At váðaloga leiðin ber
Har hvør ein feigur fer
Til ongin eftir er
Alt í kaldari tøgn
Eftir standa søga og søgn
Um tann dag tá ein drongur dapur
Gekk tey lúgvandi fjøll
Heim í Heidna Hetjunnar høll
Vágan vinnur, og vágan tapir
Morte Trágica
Logar bragdareldurin dentro da minha alma
Meus peitos queimam como um fogo em chamas
E minha dor está no salão do herói
Nunca soube que eu tinha uma escolha
Assim como as estrelas, o céu distante
O Capitão frio observa o universo
Sobre o mundo ele lança o silêncio mais gélido
Apressa-te, pois a vergonha é a história eterna
Um meteoro, um momento noturno, é só um instante
Uma viagem trágica
É minha nesta vida
Que o caminho arriscado leva
Onde cada um que é trágico vai
E não sobra ninguém
Me acorda à noite o vento norte cortante
Quando minha estrela cai do céu noturno
Num penhasco eu estava e olhei para fora
Vi uma asa desaparecendo no mar
Elas parecem ameaçadoras diante das montanhas do mar
Ficam para trás quando a eternidade finalmente acaba
Não há ninguém para andar ao meu lado
O que resta quando tudo já passou
Um meteoro, um momento noturno, é só um instante
Uma viagem trágica
É minha nesta vida
Que o caminho arriscado leva
Onde cada um que é trágico vai
E não sobra ninguém
Um símbolo de memória antiga
Provavelmente sem nome de glória
E agora o sol poente se põe
Afunda no mar do esquecimento
Frio sob a neve gelada
Ninguém sabe onde o trágico vagueia
Um meteoro, um momento noturno, é só um instante
Uma viagem trágica
É minha nesta vida
Que o caminho arriscado leva
Onde cada um que é trágico vai
E não sobra ninguém
Tudo em um silêncio mais frio
Fica a história e a narrativa
Sobre o dia em que um garoto triste
Caminhou pelas montanhas sombrias
Para a sala do Herói Heidna
O destino ganha, e o destino perde