Denbora galduen bila
Ez nau izutzen negu hurbilak
uda betezko beroan
dakidalako irauten duela
orainak ere geroan
nolabaitezko kate geldian
unez uneko lerroan
guztia present bihurtu arte
nor izanaren erroan.
Ez nau beldurtzen egunsentian
arnas zuridun izotzak
nun dirudien bizirik gabe
natura zabal hilotzak
eguzki eder joan guztian
argia baitu bihotzak
eta begien milla ernegai
iraganaren oroitzak.
Ez nau larritzen azken orduan
arnasa galdu beharrak
bide xumea hesituarren
amildegiaren laarak,
ardo berriak honduko ditu
mahastietan aihen zarrak
gure oraina arrazoiturik
beste batzuren biharrak.
Ez nau iluntzen baratzatikan
azken loreak biltzeak
muga guztien arrazoi billa
arnas gabe ibiltzeak
arratsaldeko argi betera
zentzu denak umiltzeak
amets betezko loa baitakar
behin betirako hiltzeak.
Em Busca do Tempo Perdido
Não me assusta o inverno que se aproxima
no calor do verão que se vai
sei que ele vai durar
agora e também depois
numa corrente que não se move
na linha do tempo a cada instante
tudo se torna presente até
na raiz de quem eu sou.
Não me assusta o amanhecer
com o gelo de ar puro
onde parece que não há vida
na natureza em seu luto
o sol brilha em toda parte
traz luz ao coração
e os mil venenos dos olhos
são lembranças do passado.
Não me preocupa a última hora
perder o fôlego
o caminho simples que se fecha
na beira do abismo,
vinhos novos vão enterrar
as velhas vinhas em lamento
nossa realidade justificada
pelas necessidades de outros.
Não me apaga o que é do jardim
colher as últimas flores
procurar razões em todas as fronteiras
andar sem respirar
na luz do entardecer
humilhar todos os sentidos
um sono repleto de sonhos traz
morte eterna e definitiva.