395px

Antônio e Anton

Herrikoiak

Antoni eta Anton

Antoni! Antoni!
Zure atean nago ni.
Ai, Anton! Ai, Anton!
Ate ondoan, hor konpon.

Hormatxoriak negu gorrian
ez du atsegin elurra:
zerua goibel, kabia hotza
eta janari gabe lurra.
Ai, maite, nire bihotzak duen
zure hotzaren beldurra!
Biontzat kabi bat berotzeko
bilduko nuke egurra.

Antoni! Antoni!...

Enarak ez du behin egindako
kabirik inoiz aldatzen:
urtero beti kabi aretan
umeak ditu bazkatzen.
Baina zu, Anton, enara txarra
zaitut niretzat bilatzen;
jai bakoitzean nexka berria
ikusten zaitut maitatzen.

Antoni! Antoni!...

Enarak ere bere kabia
galduta badu ikusten,
biderik gabe, haruntz eta honuntz
kabitik du aldegiten.
Egarri dagoen nire bihotza,
zuk eman ezik edaten,
berriro ere ibiliko da
gogorik gabe nonbaiten.

Antoni! Antoni!...

Zure bihotza egarri dela
esan didazu bertsotan;
neronek ere ikasia dut
arrazoi duzula hortan.
Zu beti zabiltz edari bila,
ikusi zaitut askotan,
baina neurriz gain egarri hori
itotzen duzu ardotan.

Antoni! Antoni!
kalabaza zale ez naiz ni.
Ai, Anton! Ai, Anton!
Haize freskoari, gabon!

Antônio e Anton

Antônio! Antônio!
Estou na sua porta.
Ai, Anton! Ai, Anton!
Na porta, tudo se ajeita.

As honras no inverno rigoroso
não gostam de neve:
o céu nublado, a cabana fria
e a terra sem comida.
Ai, meu amor, o que meu coração sente
é o medo do seu frio!
Para nós dois, uma cabana aquecida
eu juntaria lenha.

Antônio! Antônio!...

As andorinhas nunca mudam
a cabana que fizeram:
todo ano sempre na mesma cabana
têm filhotes para alimentar.
Mas você, Anton, andorinha danada
está sempre me procurando;
em cada festa, uma nova garota
te vejo te apaixonando.

Antônio! Antônio!...

As andorinhas também, se perderam
a cabana que tinham,
sem rumo, pra lá e pra cá
saem da cabana.
Meu coração sedento,
sem você, não tem como beber,
vai vagar novamente
sem vontade em algum lugar.

Antônio! Antônio!...

Você me disse que seu coração está sedento
em versos que me contou;
eu também aprendi
que você tem razão nisso.
Você está sempre à procura de bebida,
te vi muitas vezes,
mas essa sede desmedida
te afoga no vinho.

Antônio! Antônio!
Não sou fã de abóbora.
Ai, Anton! Ai, Anton!
Para o vento fresco, boa noite!

Composição: