Amayur gaztelu beltza
Amayur gaztelu beltz ori
-berreun gudari oso sumin-
zaintzen zaituben zaldun onak
Naparra-aldez egin dabe zin.
Izkillu gorriz zenbat gazte
bildur-bako menditar lerden.
Eta horreik, Yatsu jaun horreik,
Jabier'eko zaldun gure.
Ikurrin bat -kate ta lili-
torre goitijan zabal dago.
Bera salduko daun semerik
mendi honetan ezta jayo.
Amayur'ko ate-zain horrek
zidar-turutaz oyu egik.
Baztan ibarran zenbat etsai,
arrotz-gabe eztago mendirik!
Etsiturik Amayur dauko
Miranda'ko konde Españarrak.
Horreik bai burnizko janzkijak,
ta urrezko ezpata-sagarrak!
Berekin dator, bai berekin,
Lerin'go eto horren semia.
Txakur txarrak jango al dabe,
herri-bako zaldun dongia.
Goiko aldetik hasten dira,
hasten dira subaga-otsez.
Horma-kontretan zenbat zurgu,
eta gezi zorrotzak airez!
Baña torrean zabal dabil,
ikurrin bat -kate ta lili-.
Nok zapaldu ete dagikez
berrehun gudari orok zoli?
Amayur'ko gaztelu baltza
-iausi yatzuz torre goitijak-.
Baña, arrotza, etzadi geldu,
napar-seme dira guztijak.
Harresi gorri, zubi ausi,
-zein gitxi diran zaldun horreik.
Erijo, samurño zakije
aberri-min baitabiltz eureik.
Miranda'ko konde gaizto horrek
jo egixuz zidar-turutak.
Ikurrin bat -kate ta lili-
eztau laztanduko axeak.
Berrehun gudari oso sumin
gaztelu-pian dagoz illik.
Ordutik ona -zenbat laño-,
Naparruan ezta aberririk.
Castelo Negro de Amayur
Castelo negro de Amayur
- cem guerreiros muito aflitos -
te observam, nobres cavaleiros
fizeram um juramento de Naparra.
Quantos jovens de cabelo vermelho
com medo, na montanha alta.
E aquele, o senhor Yatsu,
é o nosso cavaleiro de Jabier.
Uma bandeira - com corrente e lírio -
na torre alta está bem aberta.
Não há filho que a venda
nesta montanha, não vai rolar.
Aquele guardião da porta de Amayur
com a muralha vai se erguer.
Quantos inimigos no vale de Baztan,
sem estranhos, não há montanha!
Amayur está em apuros
com o conde espanhol de Miranda.
Aquele sim, com armaduras de ferro,
e espadas de maçã douradas!
Ele vem com ele, sim, vem com ele,
o filho daquele de Lerin.
Os cães ruins vão devorar,
cada cavaleiro da aldeia.
Do alto começam a descer,
começam a descer com suas lanças.
Quantos arcos nas muralhas,
e flechas afiadas no ar!
Mas na torre está bem aberta,
uma bandeira - com corrente e lírio -.
Quem poderá pisar
os cem guerreiros todos juntos?
O castelo negro de Amayur
- quase caindo, a torre alta -.
Mas, estrangeiro, não vai parar,
todos são filhos de Napar.
Muralha vermelha, ponte ousada,
- quão poucos são aqueles cavaleiros.
Erijo, com seu jeito suave
anda com dor pela pátria.
Aquele conde malvado de Miranda
já atacou as muralhas.
Uma bandeira - com corrente e lírio -
não vai acariciar as feridas.
Cem guerreiros muito aflitos
estão mortos no castelo.
Desde então, o bom - quanta lama -,
não há pátria em Naparra.