Ilun-ikarak
Ilun-ikarak azken argia
uxatu dizu urrutira,
zeru-sapaian izar bakanak
itzal etzanei begira,
ilun-txintako sorgin-usaiak
espazioan dirdira.(Bis)
Mendi-hegitan argi-oroitza
eguzkiaren keinua,
baso beltzean hosto-firfira
gauezkoen erreinua.
Itsas-txoriak txio-txioka
harat-honako haizetan,
berde argien edertasuna
more motelduz uretan,
txalupa geldi kulunkarien
isladarekin hizketan.(Bis)
Parke ixileko banku txuria
ezpain beroen lankide,
antsi zaharrak zantzu berritan
bihotz gordinen senide,
tristura hegan paseatzen da
arratsaren solaskide.(Bis)
Gau-ezkilaren oihartzun hotsa
irrixtatzen da kolokan,
zirrrara mutu baten gisara
maitearen soinekoan,
bakardadea sekretuekin
korapiltzen den zokoan.(Bis)
Itxas-aideak gesalez dakar
murmuriozko solasa,
suspiriotan ezin jarioz
pena lurrinduen hatsa,
haize boladak txikordatzen du
maiteminduen jolasa.(Bis)
Iluminação
Iluminação, a última luz
te levou pra longe,
no céu, estrelas raras
olhando para a sombra,
feitiço de luz na escuridão
brilha no espaço.(Bis)
Na encosta da montanha, lembrança de luz
um aceno do sol,
na floresta escura, folhas farfalhando
no reino da noite.
Pássaros do mar, piando
nos ventos de cá e de lá,
a beleza das luzes verdes
se esvaindo na água,
a canoa parada, balançando
conversando com o reflexo.(Bis)
O banco branco do parque silencioso
é cúmplice dos lábios quentes,
velhas ansiedades em novos sinais
são parentes do coração guardado,
a tristeza voa, passeando
como companheira do entardecer.(Bis)
O eco do sino da noite
está em dúvida,
como um sussurro mudo
no vestido da amada,
a solidão se entrelaça
no canto dos segredos.(Bis)
As ondas do mar trazem
um murmúrio sussurrante,
sem poder escapar dos suspiros
o aroma da dor perfumada,
rajadas de vento desmancham
o jogo dos apaixonados.(Bis)