De knappe man
Ik zat in een kroeg en daar zat hem dan
Ne gast van 20 jaar nen echte schone man
Een glas voor zijne neus, sigret in zijne mond
Zenne blik constant gericht nor de grond.
Ik zei tegen den baas geft mij nog is een pint
En geft die kerel dr ook ene want ik zenk goe gezind
Ik gon der is invliegen, is goe uit mijne bol,
Die gast zei nikske, buiten nen stille schol
Zedde van hier vroeg ik hem, of woonde vaar hier vandaan
Hij keek is verveeld, zei nog just ni van loopt nor de maan,
Dan zag ik in zen ogen de pijn een heel stil verdriet
En zei tegen mij doe alstemblieft ni zo hypocriet
Wa kan het a schelen, waar dak hem gewoond
Men idealen, of waarvan ik altijd hem gedroomd
Wa wilde weten of gewoon het basispakket
Geloof me mensen zen egoïsten tot en met
Men leven is ne boek die ik rot van buiten ken
Ik hoop dak ooit is wa hoofdstukken vergeten zen
Men moeder het goeie mens is na al jaren dood
Men vader is het afgetrapt den achterbakse kloot
Ik was vijf jaar toen ik hem voor het leste zag
Ik herinner me alleen nog mor zenne ongelooflijke lach
Pleegouders kwamen, nieuwe mensen gaan
Bij mij is er nooit is iets blijven bestaan
Mor ja, dadis na eenmaal blijkbaar het leven,
Ik zal ooit wel is het goeie meugen beleven,
Van liefdesverdriet heb ik ook al men part gehad
Och foert, ze kunnen de pot op kust allemaal men gat,
Ik zei komaan kop oep bitterheid da smaakt zo zuur
Mor het was alsof ik klapte tegen ne muur
Hij zei pas oep ik heb echt geen compassie me men eigen
Mor dat het nooit is goe kan gaan der zoude toch iets van krijgen.
Ik heb daar nog uren gezeten met die knappe man,
En nog lang geklapt alles verliep volgens plan
Het dee hem goe dat hem alles is kon vertellen
Ook al kwamen er af en toe wa tranen opwellen
Het werd later, de dageraad hing in de lucht
En ik pleegde nen nieuwe vaandelvlucht
Want het werd tijd om afscheid te nemen
Ik heb mijne zoon nog nagestaard totdat hem uit het zicht was verdwenen
O Cara Bonito
Eu tava num bar e lá estava ele então
Um cara de 20 anos, um verdadeiro gato, irmão
Um copo na mão, cigarro na boca
Seu olhar sempre fixo no chão, sem uma troca.
Eu pedi pro garçom, traz mais uma cerveja
E traz uma pro cara também, tô de boa, sem peleja
Vou me jogar na conversa, tô de boa na minha vibe,
O cara não disse nada, só ficou na dele, na bribe.
"Você é daqui?" perguntei, ou mora longe, irmão?
Ele olhou entediado, "Nem sei, tô indo pra lua, então."
Então vi naqueles olhos a dor, um silêncio profundo
E ele me disse: "Por favor, não seja tão hipócrita, no fundo."
Que diferença faz onde eu morei, meu chapa?
Meus ideais, ou dos sonhos que eu sempre trapa?
Queria saber se era só o básico da vida
Acredite, as pessoas são egoístas, é a ferida.
Minha vida é um livro que conheço de cor
Espero que um dia eu esqueça algum capítulo, por favor
Minha mãe, boa pessoa, já se foi há anos
Meu pai, um canalha, só deixou desenganos.
Eu tinha cinco anos quando o vi pela última vez
Só lembro do sorriso dele, que era de uma vez.
Pais adotivos vêm, novas pessoas vão
Comigo nunca ficou nada, só a solidão.
Mas é, depois de tudo, assim é a vida,
Um dia eu vou viver a coisa boa, a saída.
Já tive minha cota de desilusão amorosa
Ah, dane-se, que se danem, que eu não sou de prosa.
Eu disse: "Vamos lá, cara, a amargura é tão azeda"
Mas parecia que eu batia numa parede, sem queda.
Ele disse: "Olha, não tenho compaixão por mim mesmo,
Mas se nada der certo, pelo menos eu aprendo."
Fiquei horas ali com o cara bonito, irmão,
E a conversa fluiu, tudo na boa, sem pressão.
Fazia bem pra ele poder desabafar,
Mesmo que às vezes as lágrimas começassem a rolar.
A noite avançava, a aurora no ar
E eu preparei uma nova fuga, pra me afastar.
Pois era hora de dizer adeus, meu chapa,
Eu fiquei olhando meu filho até ele sumir na rapa.