Mijne maat
Ik wil na ook een lieke zingen over ne hele goeie kameraad,
iemand die ik nog zoveel moest vertellen mor dadis na helaas te laat.
Hij was de rots in men leven, niemand die ik liever zag,
'k zou ne minuut stilte willen vragen als da van ulle efkens mag.
As ik hem iets wou vragen dan deed hem da toch veur mij,
Hij was alt even gelukkig, hij was altijd even blij.
En as ik dan toch eens plaagde, ja ik had soms wel zo ne dag,
Dan was hem daar ni kwaad om, hij vatte da oep me ne lach
Mor oep ne avond toen ik thuis kwam 'k vergeet het nooit ni meer,
Stond hem daar ni oep mij te wachten, da was den allereerste keer,
Menne maat die was gestorven, hij was veurgoe weggegaan,
'k hem dagen zitten bleiten, en al mijn werk laten staan.
Mor alle wonden die slijten het leven da ga deur,
Ge hed de dagelijkse dingen het is eigenlijk ne grote sleur.
Over hem kan ik blijven ver tellen mor ik hou liever mijne mond,
Want ik zal hem nooit vergeten men goeie trouwe Hond.
Meu Amigo
Quero cantar uma canção sobre um grande camarada,
Alguém a quem eu tinha tanto pra contar, mas agora é tarde demais.
Ele era a rocha da minha vida, ninguém que eu amasse mais,
Queria pedir um minuto de silêncio, se vocês puderem, por favor.
Se eu quisesse perguntar algo, ele sempre fazia por mim,
Ele estava sempre feliz, sempre com um sorriso assim.
E se eu o provocasse, sim, eu tinha dias assim,
Ele nunca ficava bravo, só ria de mim.
Mas numa noite, quando cheguei em casa, nunca vou esquecer,
Ele não estava lá me esperando, foi a primeira vez,
Meu amigo tinha partido, ele se foi de verdade,
Fiquei dias chorando, deixando tudo de lado.
Mas todas as feridas cicatrizam, a vida continua,
Você tem as coisas do dia a dia, é uma grande rotina.
Sobre ele eu poderia falar, mas prefiro ficar calado,
Porque eu nunca vou esquecer meu bom e fiel amigo.