Mustan Kirkkauden Sarastus
Heidän silmänsä kiehuvat
Siitä mustasta kirkkaudesta
Jossa Saatanan riehuvat
Liekit lyövät kohti taivasta
Ja se valo talven keskellä
Ei tuo, ei lupaa elämää
Vaan päättää aikakautenne
Sen loppua ylistää
He juovat sokeutensa viiniä
Joka katkerana korventaa
Heidän katseensa ei kestä nähdä
Kerran langenneen loistoa
Verikyyneleiden tie
On vihdoin totuudessa heidän
Ja se tie on päällystetty
Orjantappuroin ja veitsin ruosteisin
Hukutan itseni siihen virtaan
Jonka juuret ovat saastuneet
Heidän naisiensa lapsivesien
Huuhtomina
Sillä tästä elämästä
En etsi lohtua, en onnea
Kannan Hänen soihtuaan
Kuvaa Hänen vallastaan
Ja vaikka hukunkin
Nousen, tiedostaen sen
Kauttani Hänen sanansa
Kumpuavat saarnaten
Uuden valon lupausta
Herruuttansa vaatien
Kuten onkin oikeutettu
On aika nousta sarvien
A Luz Brilhante da Escuridão
Os olhos deles fervem
Daquele brilho negro
Onde os demônios se agitam
Chamas batem em direção ao céu
E essa luz no meio do inverno
Não traz, não promete vida
Mas encerra a sua era
E celebra seu fim
Eles bebem o vinho da cegueira
Que queima amargamente
O olhar deles não suporta ver
Uma vez o brilho dos caídos
O caminho das lágrimas de sangue
Finalmente é a verdade deles
E esse caminho é pavimentado
Com espinhos e facas enferrujadas
Eu me afogo nesse rio
Cujas raízes estão contaminadas
Pelas águas das mulheres deles
Lavadas
Pois desta vida
Não busco consolo, nem felicidade
Carrego a tocha Dele
A imagem do Seu poder
E mesmo que eu me afogue
Eu me levanto, sabendo disso
Através de mim, Suas palavras
Brota pregando
A promessa de uma nova luz
Exigindo Sua soberania
Como é justo
É hora de erguer os chifres