395px

Do Ódio e da Indiferença

Horna

Vihasta Ja Arvista

Vuodet vierivät,
en muista montakaan,
en syksyn tuulia,
en kevään kohinaa.
Vain talvi mieleeni
on tiensä polttanut.
Yhtä kylmää loistoa
harmaudessaan...

Monen illan hetken sinisen
on mieleni maalannut muistoihin,
joissa yhä metsieni synkkyyteen
toi valheen valon pappi Jeesuksen.

Tuo arpi ei koskaan ole muuttunut,
vain hetken hiipunut menneisiin.
Paskamoraalinne on jo liikaa juurtunut,
kuin rikkaruoho, kylvämänä matojen.
Tuo vitsaus, kulkutauti
säälin ja laupeuden...
Vielä niitän raivaten,
sen juurta jaksain, raivoten!

Vuodet vierivät,
en mieti montakaan,
en enää välitä
ennen muutosta.
Silti kirkko palaessaan
on parhaillaan.
Yhtä jäistä loistoa
kaameudessaan...

Niin kauan että ihminen ei muista
on kuu kiertänyt jälkeen sen.
Itselleni Viha on tuore, eilinen
ja voimistuu vain myötä vuosien.

Sillä lopulta jonain talvena
olen vahvimmillani
ja saan vihdoin todistaa
Herran kansan kuoleman.

Ja tuo aika on mitä mainioin, kylven
veressänne riemuiten...
Vanhat haavat parantuneina,
vanha kosto on täytetty.

Do Ódio e da Indiferença

Os anos passam,
eu não me lembro de muitos,
eu não sinto os ventos de outono,
eu não ouço o sussurro da primavera.
Apenas o inverno em minha mente
que queimou seu caminho.
Uma frieza brilhante
na sua escuridão...

Muitos momentos azuis de noites
pintaram minha mente com memórias,
onde ainda a escuridão das minhas florestas
trouxe a luz enganosa do padre Jesus.

Essa cicatriz nunca mudou,
só se apagou por um instante no passado.
Sua moral podre já está enraizada demais,
como uma erva daninha, semeada por vermes.
Essa praga, a peste
é de compaixão e misericórdia...
Ainda estou colhendo, lutando,
arrancando suas raízes, enfurecido!

Os anos passam,
eu não penso em muitos,
eu não me importo mais
antes da mudança.
Ainda assim, a igreja queimando
está em seu auge.
Uma frieza gelada
na sua horribilidade...

Tanto tempo que o homem não se lembra
é que a lua orbitou depois disso.
Para mim, o Ódio é fresco, é de ontem
e só se intensifica com o passar dos anos.

Pois, no final, em algum inverno
estarei no meu auge
e finalmente poderei testemunhar
a morte do povo do Senhor.

E esse tempo é o mais esplêndido, banhando-se
no seu sangue, jubilando...
Velhas feridas curadas,
a velha vingança foi cumprida.