395px

Anne Marieke

Hugo Raspoet

Anne Marieke

Anne Marieke, waar kom je vandaan?
Anne Marieke, van waar kom je gegaan?
Van waarheen moet je komen, van de kant
waar je 's nachts in mijn dromen bent beland?
Hoor je de zoevende lucht in je haren
die de morgen vergaren?
Kom je van het land, de rivier of de zee?
En kom je van ver, wie ging dan mee?
Kom je van ver, wie ging dan met je mee?
Anne Marieke, waar kom je vandaan?
Anne Marieke, van waar kom je gegaan?
De voorbijgangers staren waar je loopt
wijl de vrouw aan hun zijde praat verkoopt.
Geen één die de wind door de hekken laat waaien,
die je rokken zag zwaaien.
Jij echter bemerkt niet de reden waarom
de huizen zo moe zijn, je ziet niet om;
de huizen zo moe zijn, je geeft er niet om.
Anne Marieke, waar kom je vandaan?
Anne Marieke, van waar kom je gegaan?

Je gaat voort over lanen van asfalt
waar de avond veel trager openvalt.
Je hecht geen geloof aan de duizenden dingen
die de neonlampen zingen.
Al ben je pas twintig, je hart is te oud,
de glans van je ogen veel te koud.
De glans van je ogen in mooi maar te koud.
Anne Marieke, waar kom je vandaan?
Anne Marieke, van waar kom je gegaan?
Waarheen ben je verdwenen in de nacht
die je eens uit mijn dromen heeft gebracht?
Het duister omhelst nu de stegen en straten
die je stappen vergaten.
Wat kan het me deren; de morgen breekt aan.
Jij bent gekomen en gegaan.
Jij bent gekomen en weer heengegaan.

Anne Marieke

Anne Marieke, de onde você vem?
Anne Marieke, de onde você foi?
De onde você tem que vir, do lado
onde você apareceu nos meus sonhos à noite?
Você ouve o vento soprando no seu cabelo
que traz a manhã?
Você vem da terra, do rio ou do mar?
E se vem de longe, quem veio com você?
Se vem de longe, quem veio com você?
Anne Marieke, de onde você vem?
Anne Marieke, de onde você foi?
Os passantes olham enquanto você caminha
enquanto a mulher ao lado deles fala e vende.
Ninguém deixa o vento passar pelas grades,
que viu suas saias balançando.
Você, no entanto, não percebe o motivo
pelo qual as casas estão tão cansadas, você não olha;
as casas estão tão cansadas, você não se importa.
Anne Marieke, de onde você vem?
Anne Marieke, de onde você foi?

Você avança por ruas de asfalto
onde a noite cai muito mais devagar.
Você não acredita nas milhares de coisas
que as luzes de néon cantam.
Mesmo que você tenha apenas vinte, seu coração é velho demais,
a luz dos seus olhos é fria demais.
A luz dos seus olhos é bonita, mas muito fria.
Anne Marieke, de onde você vem?
Anne Marieke, de onde você foi?
Para onde você desapareceu na noite
que um dia te trouxe dos meus sonhos?
A escuridão agora abraça os becos e ruas
que esqueceram seus passos.
O que isso me importa; a manhã está chegando.
Você veio e se foi.
Você veio e se foi de novo.