De Landloper
Op de baan gaat een man
in de regen, in de wind.
En de maan boort in de nacht
waar zijn schaduw in verzwind.
Doorheen zuivere klanken
van een sterrenxylofoon
schrijft de mens zijn gestalte
als een langgerekte toon.
Daar gaat een man alleen,
en wie weet waarheen.
In de stijve burgerhuizen
zijn de schooiers ongewenst.
Achter aan de burgerhuizen
ligt de korenbloem verslenst
zonder geld en zonder weelde.
In zijn hart is er geen nijd.
Enkel met wat oude kleren
gaat hij naar de eeuwigheid.
Daar gaat een man alleen,
en wie weet waarheen.
Hij gooit plots op naar een balkon
met een zwaai en diepe lach,
die in draaiend, draaiend kolken
in zijn blik verscholen lag.
Dan, gedragen door de winden
valt hij op de aarde neer
en slaat in het voorbijgaan
enkele hoge hoofden neer.
Daar gaat een man alleen,
en wie weet waarheen.
En de dagen en de nachten
schuiven jaar na jaar voorbij.
Hij stapt voort over de wegen
van de zomer tot de mei.
Doch aan een der vele bochten
staat zijn levenssein op rood.
Het is het einde van zijn tochten
want de tijd loopt dood.
Daar gaat een man alleen,
en wie weet waarheen.
O Viajante Solitário
Na estrada vai um homem
na chuva, no vento.
E a lua fura a noite
onde sua sombra se esconde.
Através de sons puros
de um xilofone estelar
o homem escreve sua forma
como uma nota a se alongar.
Lá vai um homem sozinho,
e quem sabe pra onde.
Nas casas rígidas da cidade
os mendigos são indesejados.
Atrás das casas burguesas
está a flor de trigo murchada
sem dinheiro e sem riqueza.
Em seu coração não há rancor.
Só com algumas roupas velhas
ele vai em direção à eternidade.
Lá vai um homem sozinho,
e quem sabe pra onde.
Ele de repente olha pra um balcão
com um gesto e um riso profundo,
que em redemoinhos, redemoinhos
se escondia em seu olhar.
Então, levado pelos ventos
cai na terra com um estrondo
e derruba, ao passar,
algumas cabeças altas.
Lá vai um homem sozinho,
e quem sabe pra onde.
E os dias e as noites
passam ano após ano.
Ele avança pelas estradas
do verão até maio.
Mas em uma das muitas curvas
sua luz de vida está vermelha.
É o fim de suas jornadas
pois o tempo está se esgotando.
Lá vai um homem sozinho,
e quem sabe pra onde.