Arimaerratu
Pago zaharren gerizpe artetik
babesean mugituz estarian doa
beti ixilik Aralarren gainetik
Ataun aldera zuhur sartuz basoan.
Ilargiaren lagun bakarra
hamaika gauren ilun,luze eta hotza..
konkortutako gorputz batean
harrapauta betiko makur okotza
Zure azken hatsa,begirada hitsa
herri zahar honen esperantza
barriz piztua,argi barria jaioko da.
Pago zaharrak argituz dator,
egunsentia zure atzetik segituz
zama guztiak arinduz doa
zure arrastoak orbeltzan galduko dira.
Arimaerratu
Sob a sombra de um velho carvalho
se movendo na brisa, vai se embora
sempre em silêncio, sobre Aralar
entrando na floresta, com cautela.
A única amiga da lua
hoje é longa, escura e fria...
num corpo que já não se levanta
presa para sempre, a dor se espanta.
Seu último suspiro, olhar apagado
é a esperança desta velha cidade
acende a terra, uma nova luz vai nascer.
Os velhos carvalhos vêm iluminando,
a aurora seguindo seus passos
todas as cargas vão se aliviando
suas pegadas se perderão na escuridão.