Idazkien ametsak
Baztar batean
orduak alez ale
burutapenen ugartean
Robinsonen bare
bakarrik
gogoa ameslari
airean hamaikatxo itaun
ikaro hegalari.
Zentzua, hondarretan galdurik
bidea aurkitzeko irrikan
porturatu zidan ontzi guztiak
kaian herdoilak hartuak, kaian...
Egunsentian suspertuz
argi jaio berria
gogoetaren mendira abian
naz kinka larrian
iluntzean
argitzalak nagusi
barneko gogoa dot herri
honen bueltan bildurik.
Nor al da egiaren jabe?
nork botako lehen harria?
soka honi teink eginez geroztik,
ez al da apurtuko haria?
Idazkien ametsak
gaur nire gogoetak
haizearen jostailu dira
alde batetik bestera
uretan buztiak
dira desegin
eta sugarrak hartuta
errauts hutsak soilik
arima da bizi.
Biziminez gagoz noraezean
bidegurutze honen aurrean
lotuko ahal gaitu, ba,
galtzearen bildurrak
utopiaranzko bidean?
Os Sonhos dos Escritores
Em um canto
as horas se arrastam
na abundância de devaneios
como um Robinson solitário
só
com a mente sonhadora
no ar, várias perguntas
como um Ícaro voador.
Sentido, perdido nas areias
ansioso por encontrar o caminho
todos os barcos que me trouxeram
na doca, enferrujados, na doca...
Ao amanhecer, despertando
uma luz recém-nascida
rumo à montanha da reflexão
estou em apuros
à noite
as luzes se tornam dominantes
minha vontade é um povo
reunido em torno disso.
Quem é o dono da verdade?
quem atirará a primeira pedra?
se puxar essa corda,
ão vai romper o fio?
Os sonhos dos escritores
hoje são meus devaneios
são brinquedos do vento
de um lado para o outro
na água, afundados
estão desfeitos
e, agarrados às chamas
só cinzas vazias
é a alma que vive.
Estamos vivendo sem rumo
diante dessa encruzilhada
pode nos amarrar, sim,
medos da perda
no caminho da utopia?