Den sidste orlogsmand
De Snekker mødtes i Kveld paa Hav,
og Luften begyndte at gløde
De leged alt over den aabne Grav
og Bølgerne gjordes saa røde
Frelst fra Briten i Norges Favn
En sidste ensom Svane
Bærende Prinsens Navn
Vajer den rød-hvide Fane
Kaptajnen kæmpede for sit fædrende Land
Med en Løves Mod ud for Oddens Strand
Svoret til at føje Fjende med Sværd i Haand
En Befalingsmand af Krop og Aand
Kongedybets Helt var med da Havnen blev forladt
Briten saa den ene Svane og drog paa Jagt
Time efter Time fløj Krudtet over Kattegat
Og den unge Willemoes blev derpaa hindsides bragt
Trefoldig Overmagt gav Slag paa Slag
Niogtredssenstyve Mand gik Skæbnen i Møde
Til slut maatte Skibet stryge Flag
Over Havets Bølger saa blodigt røde
Prinsen paa Grunden rend'
Og lod sig ej flytte eller føje
Briten stak Skibet i Brand
Den sidste Orlogsmand fór op i Røg
O último marinheiro
Os carpinteiros se encontraram no mar esta noite,
e o ar começou a brilhar.
Eles brincaram sobre a sepultura aberta,
e as ondas se tornaram tão vermelhas.
Salvo dos britânicos nos braços da Noruega,
um último cisne solitário,
carregando o nome do príncipe,
a bandeira vermelha e branca tremula.
O capitão lutou por sua terra natal,
com a coragem de um leão na praia de Odde.
Jurou enfrentar o inimigo com a espada em mãos,
um comandante de corpo e alma.
O herói do abismo real estava presente quando o porto foi abandonado,
os britânicos viram um cisne e partiram em busca.
Hora após hora, o fogo cruzou o Kattegat,
e o jovem Willemoes foi levado além disso.
Uma força triplicada deu golpe após golpe,
dezenove homens enfrentaram o destino.
No final, o navio teve que abaixar a bandeira,
sobre as ondas do mar tão sangrentamente vermelhas.
O príncipe correu pela praia,
e não se deixou mover ou dobrar.
Os britânicos incendiaram o navio,
o último marinheiro desapareceu na fumaça.