Matrosen
Ved Toldboden steg en Matros i Land
Hans Haar de vare saa hvide
Han havde ei seet sit Fædreland
I mange Herrens Tide
Han havde ei seet, at Byen faldt
For engelske Blus og Brande
Ham Skjæbnen havde fra Hjemmet kaldt
Langt borte til fremmede Lande
Der stod han da med Haanden i Barm
Og Øiet saa mørkt i Vrede
Og stirrede med vemodig Harm
Paa den tomme Svanerede
Da tørrer han sig om Skjægget brat
Mens Taaren paa Kinden brænder
Han knuger den gamle, begede Hat
Imellem de sitrende Hænder
Hvor er I henne, store og smaa
I Havets stærke Svaner?
Som smykkede her i Dammen Laae
Med Dannebrogs røde Faner?
Søger I end den gamle Færd
Paa fjerne, fjendtlige kyster?
Viser I Fjenden, hvor stolt i bær’
De egeplankede Bryster?
Nei! – I har glemt den gamle Sang
De danske, jublende Toner
Nu stemmer i op den Seiersklang
Der tordner fra Brittens Kanoner
Marinheiros
Em Toldboden, um marinheiro desembarcou
Os cabelos dele eram tão brancos
Ele não tinha visto sua terra natal
Em muitos tempos do Senhor
Ele não tinha visto a cidade cair
Para Blus e Brande ingleses
Ele o destino tinha chamado de casa
Longe de países estrangeiros
Lá ele ficou com a mão no peito
E o olho parecia escuro de raiva
E olhou com melancolia Harm
No cisne vazio
Então ele limpa a barba abruptamente
Enquanto a lágrima na bochecha queima
Ele abraça o velho e cobiçado chapéu
Entre as mãos trêmulas
Onde você está, grande e pequeno?
Nos fortes cisnes do mar?
Que adornado aqui em Dammen Laae
Com as bandeiras vermelhas de Dannebrog?
Você está procurando o antigo Færd
Em praias distantes e hostis?
Mostra no inimigo como é orgulhoso de frutas vermelhas
Os seios de carvalho?
Não! - Você esqueceu a velha canção
Os tons dinamarqueses e jubilosos
Agora você vota no som da vitória
Trovão dos canhões de Britten