395px

Völuspá

In Extremo

Völüspa

Hljóðs bið ek allar
helgar kindir,
meiri ok minni
mögu Heimdallar;
viltu, at ek, Valföðr!
vel framtelja
forn spjöll fíra,
þau er fremst um man.

Ár var alda
þar er Ýmir bygði,
vara sandr né sær
né svalar unnir,
jörð fannsk æva
né upphiminn,
gap var ginnunga,
en gras hvergi.

Ek man jötna
ár um borna,
þá er forðum
mik fœdda höfðu;
níu man ek heima,
níu íviði,
mjötvið mœran
fyr mold neðan.

Ár var alda
þar er Ýmir bygði,
vara sandr né sær
né svalar unnir,
jörð fannsk æva
né upphiminn,
gap var ginnunga,
en gras hvergi.

Ár var alda
þar er Ýmir bygði,
vara sandr né sær
né svalar unnir,
jörð fannsk æva
né upphiminn,
gap var ginnunga,
en gras hvergi.

Áðr Burs synir
bjöðum um ypðu

Völuspá

Eu peço a todas as
espécies sagradas,
maiores e menores
filhos de Heimdall;
você quer que eu, Pai dos Valquírias!
conte bem
as antigas histórias dos deuses,
que são as primeiras que se lembram.

No começo era a era
quando Ymir habitava,
não havia areia nem mar
nem ondas frias,
a terra não existia
nem o céu,
havia um abismo sem fim,
mas não havia grama em lugar nenhum.

Eu me lembro dos gigantes
que nasceram antes,
quando antigamente
me geraram;
lembro de nove mundos,
nove raízes,
o grande mundo
sob a terra.

No começo era a era
quando Ymir habitava,
não havia areia nem mar
nem ondas frias,
a terra não existia
nem o céu,
havia um abismo sem fim,
mas não havia grama em lugar nenhum.

No começo era a era
quando Ymir habitava,
não havia areia nem mar
nem ondas frias,
a terra não existia
nem o céu,
havia um abismo sem fim,
mas não havia grama em lugar nenhum.

Antes dos filhos de Burs
se erguerem.