395px

A Floresta da Infância

Indica

Lapsuuden Metsä

Silmät kiinni, tyhjä mieli
yksin humisee
ajatukset orvot eksyneenä
harhailee.
Missä linna menneisyyden,
metsä lapsuuden.
Koitan huutaa kadonneille,
heitä kuule en.

Kerran oli niityt joilla
keijut karkeloi.
Illan tullen uupuneena
mukaan mennä voi.
Siellä lauloi satakieli
vajupillit soi.
Tiesin tarkan reitin kuinka
sinne päästä voi.

Taa jäivät mansikkamaat
ja ruostuneet haat,
kun ratsuni lensi ylitse
soiden,
vettyneen maan,vei kaviot
ilmaan laukatessaan
Voi kuinka kultaisen laakson
löytäisin taas
kai vielä on paikka minulle,
keskellä vehreyden
Niin vapaa on lapsi laitumellaan

Suossa ratsu makaa
yli lennä enää ei
HArmaat päivät huolineen
kai siivet siltä vei.
Käännyn märin jaloin
joudun kotiin palaamaan.
Kaukana niin kaukana
tuo lapsuuteni maa

Kuinka juosta uskaltaisi
yli vettyneen, suon
Kun ratsunikin sinne vajoo
hiljalleen.
Enää jaksa uskoa en, että unelmat
jalat väsyneet yli soiden kantavat

Taa jäivät mansikkamaat
ja ruostuneet haat
kun ratsuni lensi ylitse
soiden vettyneen maan
vei kaviot ilmaan laukatessaan
Voi kuinka kultaisen laakson
löytäisin taas
kai vielä on paikka minulle
keskellä vehreyden
Niin vapaa on lapsi laitumellaan

Laukkaa laukkaa laukkaa ratsuni
Näytä linna, vie mut ylitse
pimeän kuilun,
takaisin lapsuudenmetsään
juokse

Laukkaa laukkaa laukkaa ratsuni
lennä, hyppää rotkon ylitse,
löydä jälleen tuttu polkusi tuo

Taa jäivät mansikkamaat
ja ruostuneet haat
kun ratsuni lensi ylitse
soiden vettyneen maan
vei kaviot ilmaan laukatessaan
Voi kuinka kultaisen laakson
löytäisin taas
kai vielä on paikka minulle
keskellä vehreyden
Niin vapaa on lapsi laitumellaan

A Floresta da Infância

Olhos fechados, mente vazia
sozinho a sussurrar
pensamentos órfãos perdidos
vagueiam.
Onde está o castelo do passado,
a floresta da infância.
Tento gritar para os perdidos,
mas não os ouço.

Uma vez havia prados onde
fadas dançavam.
Ao cair da noite, cansado,
podia me juntar a elas.
Lá cantava a rouxinol,
seus sons ecoavam.
Eu sabia o caminho exato de como
chegar até lá.

Ficaram para trás os morangos
e os ferrugentos portões,
quando meu cavalo voou sobre
os pântanos,
a terra encharcada, os cascos
levantavam-se ao galopar.
Oh, como eu encontraria novamente
o vale dourado,
talvez ainda haja um lugar para mim,
no meio da verdura.
Tão livre é a criança em seu pasto.

No pântano, o cavalo repousa,
não voa mais.
Os dias cinzentos com suas preocupações
talvez tenham levado suas asas.
Viro-me com os pés molhados
precisando voltar para casa.
Longe, tão longe
está a terra da minha infância.

Como eu poderia correr com coragem
sobre a terra encharcada, o pântano
quando até meu cavalo afunda
lentamente.
Não consigo mais acreditar que os sonhos
pés cansados sobre os pântanos me carregam.

Ficaram para trás os morangos
e os ferrugentos portões
quando meu cavalo voou sobre
os pântanos da terra encharcada.
Os cascos levantavam-se ao galopar.
Oh, como eu encontraria novamente
o vale dourado,
talvez ainda haja um lugar para mim
no meio da verdura.
Tão livre é a criança em seu pasto.

Galopa, galopa, galopa, meu cavalo,
mostre o castelo, leve-me sobre
a escuridão,
de volta à floresta da infância,
correndo.

Galopa, galopa, galopa, meu cavalo,
voe, salte sobre o abismo,
reencontre seu caminho familiar.

Ficaram para trás os morangos
e os ferrugentos portões
quando meu cavalo voou sobre
os pântanos da terra encharcada.
Os cascos levantavam-se ao galopar.
Oh, como eu encontraria novamente
o vale dourado,
talvez ainda haja um lugar para mim
no meio da verdura.
Tão livre é a criança em seu pasto.

Composição: