Hetki Hautausmaalla
Mä tuijotan kiveä jossa seisoo
kuolleen toverini nimi
tänne mä päädyn itsekin
vaikka kuinka riuhtoisin
hänen nauravat kasvonsa mätänevät
kouransa maatuvat
ja vaikka se kalvoi se tuhannen markkaa
niin enää ei tunnu missään
Tuijotan kiveä jossa seisoo
kuolleen toverini nimi
hänen vaalea tukkansa kasvaa vaan
vaikka lumi jo peittää maan
hän nukkuu vastoin tahtoaan
matoja poskillaan
siihen mä päädyn itsekin
vaikka kuinka riuhtoisin
Siis ota mua kädestä, mennään pois
halataan vielä kun ehditään
hetkellinen onnen tunnen kesken kaiken
kesken koko olemisen, turhantärkeyden
ja kesken kaiken
Mä tuijotan kiveä jossa seisoo
kuolleen miehen nimi
tänne mä päädyn itsekin
vaikka kuinka riuhtoisin
vaikka linnoissa herrana kulkisin
käskyjä jakaisin
niin multaa suussa makaisin
lopulta kuitenkin
Siis hellitä hetkeksi poikaparka
halataan vielä kun ehditään
hetkellinen onnen tunne kesken kaiken
kesken koko olemisen, turhantärkeyden
ja kesken kaiken
Ne tuhannet kauniit päivät
kuulin katkeruuden ääntä
mä omaa mieltäni tuijotin
ajalle hävisin
nyt mun kalpeat kasvoni mätänevät
luuni maatuvat
ja vaikka se kalvoi se tuhannen markkaa
niin enää ei tunnu missään
mä tuijotan kiveä jossa seisoo
mun kuolleen ruumiini nimi
Momento no Cemitério
Eu fico olhando a pedra onde está
o nome do meu amigo que se foi
é aqui que eu também vou acabar
por mais que eu me debata
seu rosto sorridente vai apodrecer
suas mãos vão se enterrar
e mesmo que isso me consuma mil marcos
não sinto mais nada em lugar nenhum
Eu olho a pedra onde está
o nome do meu amigo que se foi
seu cabelo loiro só cresce
mesmo com a neve cobrindo o chão
ele dorme contra a sua vontade
com vermes nas bochechas
é aqui que eu também vou acabar
por mais que eu me debata
Então me pega pela mão, vamos embora
vamos nos abraçar enquanto ainda dá
sinto um momento de felicidade no meio de tudo
no meio de toda a existência, da futilidade
e no meio de tudo
Eu olho a pedra onde está
o nome de um homem que se foi
é aqui que eu também vou acabar
por mais que eu me debata
mesmo que eu ande como um senhor em castelos
dando ordens por aí
ainda assim, vou acabar na terra
no final das contas
Então, vamos cuidar por um momento do coitado
vamos nos abraçar enquanto ainda dá
sinto um momento de felicidade no meio de tudo
no meio de toda a existência, da futilidade
e no meio de tudo
Aqueles mil dias bonitos
ouvi a voz da amargura
eu olhei para minha própria mente
me perdi no tempo
agora meu rosto pálido vai apodrecer
meus ossos vão se enterrar
e mesmo que isso me consuma mil marcos
não sinto mais nada em lugar nenhum
eu olho a pedra onde está
o nome do meu corpo que se foi