Over Toen
Ik hing bij Leen, die avond na het eten
Wat dufjes onderuit in een fauteuil
Wij zien elkaar nog dikwijls, moet u weten
En raakten in een nostalgieke bui
Zo kwamen dus de albums uit de lade
In weerwil onzer angst voor het moment
Waarop je al die oude kameraden
Terug ziet op zo'n zwaar vergeelde prent
Er werd gebladerd, bijschriften gelezen
Tot ik hem vroeg, met half verstikte keel:
"Waar zijn ze nou, hoe zal het met ze wezen?"
Het werd ons even allemaal te veel
Dus zaten wij dan beiden, droef te moede
Een wijle zwijgend in het schemerlicht
En Leendert zei tenslotte: "Kom, ik doe de
Gordijnen boven weer eens even dicht"
Ik ben de koude nacht maar ingedoken
Het werd een lange fietstocht door de tijd
Geen woord is 'over toen' nog ooit gesproken
Wij dragen ons verdriet in lijdzaamheid
Sobre Aquela Época
Eu estava na casa do Leen, naquela noite depois do jantar
Meio sonolento, jogado em uma poltrona
A gente se vê com frequência, você deve saber
E entramos em um clima nostálgico
Assim, os álbuns saíram da gaveta
Apesar do nosso medo do momento
Em que você reencontra todos aqueles velhos amigos
Vendo-os em uma foto tão amarelada
Fomos folheando, lendo as legendas
Até que eu perguntei, com a voz embargada:
"Onde eles estão agora, como será que estão?"
Ficou tudo um pouco pesado pra gente
Então, estávamos os dois, tristes e pensativos
Um tempo em silêncio na penumbra
E o Leendert finalmente disse: "Vamos, eu vou fechar as
Cortinas de novo, só por um momento"
Eu mergulhei na noite fria
Foi um longo passeio de bicicleta pelo tempo
Nenhuma palavra sobre 'sobre aquela época' foi dita
Nós carregamos nossa tristeza em paciência