Honderdtachtig nachten
De rechter vroeg: "Getuige, kent u de verdachte"
Wat had ik anders moeten zeggen dan: "Jawel"
Want daar zat jij, verdomde schoft
Je hebt waarachtig nog geboft
Dat uitgerekend daar ons weerzien is gebeurd
Want echt, ik zweer je, da'k je anders had verscheurd
De rechter vroeg: "Bent u familie van verdachte"
Wel, dat ontbrak me d'r precies nou nog maar aan
Oh ja, je huisde in mijn flat
Een half jaar had ik je in mijn bed
'k Heb je te vreten en mooi ondergoed gegeven
Alleen: 'Familie', nee, da's me bespaard gebleven
De rechter zei: "De waarheid, en alleen de waarheid!"
Ik heb gezworen dat ik die vertellen zou
En God, dat was ik ook van plan
Ik dacht: Nou moet-ie d'r maar an
De bigamist! Nou breekt het hem 'ns lelijk op
Poelier-van-middelbare-kippen-zonder-kop
De rechter vroeg: "U hebt verdachte leren kennen"
Ik kon niet laten om te zeggen: "Nou! en of"
Daar zat je met je dikke nek
Die ik, van God verlaten gek!,
Zo vaak met liefde en een schaar had schoongeschoren
Net als de haartjes uit je neus en uit je oren
De rechter vroeg: "Hij maakte u veel geld afhandig
Ruim dertig mille" Ik dacht: Verrek, da's ook niet niks
En heet van wraak genoot ik, dat jij in't verdachtenbankje zat
Je hand streek langs je ogen, zonder te bedoelen
Maar 't was ineens of ik hem op mijn huid kon voelen
En op de getuigenbank zaten vier vrouwen, ze keken
En ik keek terug 'k Vroeg me af, of die nou op mij leken
En stuk voor stuk schatten we, hoeveel volzalige nachten
De andere vier in jouw armen schandalig doorbrachten
De rechter vroeg: "Hij maakte u veel geld afhandig"
'k Dacht: Honderdtachtig nachten, ach, da's ook niet niks
Een halfjaar heb ik in mijn hoofd
En hart aan laat geluk geloofd
Daar moet ik verder maar op teren in mijn leven;
Als 'k ze nog had, zou 'k er weer dertig mille voor geven, waarom niet
En 'k zei hardop: "Die man heeft mij nooit iets misdreven, we zijn quitte!"
Cento e Oitenta Noites
O juiz perguntou: "Testemunha, você conhece o réu"
O que eu poderia ter dito além de: "Claro"
Porque lá estava você, desgraçado
Você realmente teve sorte
Que foi exatamente ali que nosso reencontro aconteceu
Porque, sério, eu juro que eu te teria despedaçado
O juiz perguntou: "Você é parente do réu?"
Bem, isso era o que me faltava agora
Ah sim, você morava no meu apê
Por seis meses eu te tive na minha cama
Te dei comida e roupas bonitas
Só que: 'Parente', não, isso eu me poupei
O juiz disse: "A verdade, e só a verdade!"
Eu jurei que contaria isso
E Deus, eu realmente tinha essa intenção
Eu pensei: Agora é a hora
O bigamista! Agora ele vai se ferrar
Açougueiro de frangos sem cabeça
O juiz perguntou: "Você conheceu o réu"
Eu não consegui evitar e disse: "Claro que sim!"
Lá estava você com seu pescoço grosso
Que eu, abandonado por Deus, louco!
Tantas vezes com amor e uma tesoura eu aparava
Assim como os pelinhos do seu nariz e das suas orelhas
O juiz perguntou: "Ele te roubou muito dinheiro?"
Mais de trinta mil" Eu pensei: Caramba, isso é grana
E quente de vingança eu aproveitei, que você estava no banco dos réus
Sua mão passou pelos olhos, sem querer
Mas foi como se eu pudesse sentir na minha pele
E na bancada de testemunhas estavam quatro mulheres, elas olhavam
E eu olhei de volta, me perguntei se elas se pareciam comigo
E uma a uma, nós estimamos quantas noites escandalosas
As outras quatro passaram em seus braços
O juiz perguntou: "Ele te roubou muito dinheiro?"
Eu pensei: Cento e oitenta noites, ah, isso também não é pouco
Um semestre eu guardei na minha cabeça
E no coração a sorte deixei acreditar
Eu vou ter que viver disso;
Se eu ainda tivesse, daria mais trinta mil, por que não?
E eu disse em voz alta: "Esse homem nunca me fez nada de errado, estamos quites!"